Er bestaan nog culturen waarin de hele gemeenschap zich verantwoordelijk voelt voor het welzijn van ieder individu en daarmee van de hele groep. Zij leven nog in de wetenschap dat alles en iedereen met elkaar verbonden is.

Als een dorpslid bijvoorbeeld ziek is, ongelukkig of zich misdragen heeft, heeft dit effect op het hele dorp, en zal iedereen om deze persoon heen gaan staan, zal iedereen helpen om de situatie van dit dorpslid te verbeteren en te helen, en zo de groep helen. Want als het met 1 iemand in de groep niet goed gaat, gaat het met de hele groep in zijn geheel niet goed.

Toen ik dit las, vielen er veel puzzelstukjes in elkaar.

Zoals een ouder zich vaak goed voelt, als het de kinderen goed gaat, zoals hoog sensitieve mensen zich op hun best voelen als de omgeving ‘positief geladen’ is, en zoals lichtwerkers de sterke behoefte hebben om zich bezig te houden met het welzijn van de aarde met alles wat daarop en daarin leeft.

Bij bomen onderling vind je een zelfde soort samenwerking. Als ’t een boom niet goed gaat, zullen omringende bomen extra voedingsstoffen naar de zieke boom brengen.

Voor mij vervaagd langzaam de grens tussen mens en al het andere dat leeft, met name bomen. Alles is bezield, en met de ziel kun je contact maken, of het nu de ziel van een mens, een dier of een boom is.

Een week geleden komt er op Facebook een foto langs: een bekende boom op een mooie en fijne plek in Soesterberg is omgehaald. Groot verdriet. Ik weet t ergens van binnen, maar laat het niet toe. Als er later weer een foto langskomt, van een andere omgezaagde boom op hetzelfde terrein, sta ik open en voel de pijn door me heen stromen. Ik kom niet van het beeld van de foto af, en begin boos te worden, dat ik word lastiggevallen met deze boodschap… Ik kijk al lang geen journaal meer, omdat ik niks kan met al die negatieve berichten. De wereld wordt niet beter, van mijn kennis van al die ellende. Wat je aandacht geeft groeit, dus focus ik me liever op mooie en liefdevolle dingen.

Tegelijkertijd, dingen komen niet voor niks op mijn pad. Die omgevallen boom blijft maar op mijn netvlies staan, en dan begint er iets in mij te borrelen… dat ik daar iets te doen heb…

Ik heb geen idee wat, maar de volgende dag stap ik in de auto (…) naar Soesterberg. De hele reis zeurt het in mijn hoofd wat ik daar toch in godsnaam ga doen bij die omgezaagde bomen.

Op ’t moment dat ik de auto uitstap komt er een rust over me, en ervaar ik ’n soort van thuiskomen, alsof er op me gewacht is. Ik groet de 2 berken die als poortwachters aan ’t begin van het terrein staan.

Even verderop ga ik aan de voet van een oude boom zitten. Terwijl ik m’n sinaasappel schil, vertel ik wat me dwars zit. Ik voel me geborgen, gesteund en heb tegelijkertijd een groot respect voor deze boom, als voor een oude wijze vrouw.

Als ik mijn sinaasappel op heb en geland ben, sta ik op en loop richting de 1^e stam, die van de notenboom, en kniel op het gras. Het enige wat ik doe (denk ik), is er zijn met mijn aandacht en mijn liefde.

Een jaar eerder heb ik een keer in Amsterdam bij een omgezaagde boom gestaan, en ervoer een enorme onrust. Advies van iemand toen was om er met mijn aandacht naar toe te gaan, met de intentie ‘ik zie je’, waarna ik langzaam de onrust tot rust voelde komen.

Ik realiseer me steeds meer, dat het voor mij met bomen niet veel anders is dan met mensen. Een mens in pijn of verdriet komt ook vaak tot rust door liefdevolle aandacht.

Bij deze stam voel ik al veel rust. Ik ervaar deze ontmoeting dan ook als opwarming voor de 3 boomstammen achter op het terrein, waar ik erg tegenop zie.

Als ik om beurten bij deze oude gehavende boomstronken ga zitten, ontstaat vanzelf het vergevingsritueel. Ik ervaar de eenheid als bij de eerder genoemde gemeenschap, en voel me verantwoordelijk voor wat er gebeurd is met de bomen. Ik vraag ze om vergeving en dank ze voor hun leven, hun enorme bijdrage al die jaren en kennis.

Wanneer ik het terrein afloop, is het alsof ik na een begrafenis van een dierbare wegloop. Loslaten. Het heeft tijd nodig om een nieuwe balans te vinden. De rouw kan beginnen.

Andrea, ik volg je inmiddels en ik
zeg u, je blog is het lezen waard, en
ik kijk dan ook uit naar je – vanaf nu –
weeklijkse bijdragen. Dank! 🙂

Deze App ontving ik een paar dagen geleden.

De volgende dag heb ik een inwerk-ochtend in een verzorgingstehuis voor dementerenden. Vakantiebaantje. Ik kijk daar naar uit…. Werken en met regelmaat geld op mijn rekening ontvangen. ‘Zoals het hoort’, zoals ik geleerd heb, zoals de meeste mensen doen. ’t Zit in m’n cellen, in m’n genen, in m’n DNA, het is vertrouwd, voelt veilig. En ik vind het fijn om met dementerenden te werken, op een liefdevolle werkplek.

Ook hoor ik een stem in mij die zegt praktisch en cynisch: “Ja, geweldig idee, de zomer komt eraan, ideaal om te wandelen, dus jij gaat lekker in een tehuis werken! Waarom ben jij in een caravan in het bos gaan wonen?”

En ergens diep van binnen hoor ik een iel stemmetje: “Ik begrijp ’t helemaal, het is ook fijn om naast demente ouderen te staan, die zullen wel blij zijn met jouw aanwezigheid. Alleen heb je dat 30 jaar geleden al mogen doen, in je studententijd. Het is nu tijd voor jou om iets anders te gaan doen. Al weet je nog niet wat.”

Het App-bericht klinkt als een uitdaging om weer achter mijn schrijfblok te gaan zitten. Al voel ik geen drang. Ik zie wel wat er op papier komt.

Tijdens dit schrijven, wat ik nog altijd met pen en papier doe, komt er een vlieg op m’n blad zitten. Ik schrijf om zijn territorium heen. Hij wast z’n voorpoten, lijkt te zeggen, “kijk even naar me, ik ben er ook, wat ben ik mooi he?!”, en vliegt weer weg. Op dat moment realiseer ik me, dat ik na lange tijd weer zit te schrijven. Met een glimlach. De vlieg komt nog even terug, als ter bevestiging, en vervolgt zijn weg.

Wanneer ik de eerder beschreven App ontvang weet ik ook dat ik het vakantiewerk af moet zeggen… Oh, wat vind ik dat lastig… ik ben nog zo gehoorzaam aan oude patronen, gewenning, gewoontes, aannames…… ik wil niemand teleurstellen. ’t Liefst doe ik ‘nog even’ dat vakantiewerk en daarna… Maar ik weet dat ik mezelf voor de gek hou, en dat de tijd van uitstel en omlopen voorbij is. Het is nog steeds makkelijker een baantje te nemen, dan te vertrouwen dat ’t goed komt, dat ’t goed is.

De mail naar het verzorgingstehuis om af te zeggen staat al lang klaar… alleen nu nog versturen…

Dan komt er een berichtje binnen:
I think beautiful
things are
about to happen &
I trust that

Ik druk op verzenden.

Huis, caravan, stacaravan, boshuis, chalet…

Hoe dan ook. Verhuisd. Mijn nieuw paleis.

Mijn thuis.

Vier weken geleden al weer. ’t Voelt als gister, en het zou ook zomaar 5 jaar geleden kunnen zijn.

De eerste 3 weken zijn ’t allerfijnst. Ik heb geen internet en geen tv, alles is nieuw, en zo ook de avonden.

Ik schiet nog niet echt op met opknappen. Het is nog vaak te koud om te schilderen, en te nat om grote dingen aan te pakken. Dus ik slaap nog lekker knus in de woonkamer. Misschien over 10 jaar ook nog 🙂 . Ik vind het prima zo.

In Amsterdam ging ik bijna dagelijks naar het Amstelpark of het Amsterdamse bos. Hier heb ik de bossen om me heen, en ik merk dat het lijntje met de natuur en de spirits een stuk korter is. In Amsterdam had ik de natuur hard nodig om overeind te blijven. Hier gaat dat  vanzelf. Ik slaap tussen de bomen, hoor de dennenappels op mijn dak ploffen, soms knallen, de regen stort, tikt of klettert, de wind ruist, giert, doet kraken en breken. De vogels gaan overal doorheen. Het is ongelofelijk luxe kamperen. Ik heb alles wat ik nodig heb en nog veel meer. En ik hoef niet weg. Niet terug naar huis, want daar ben ik al!

Overdag ben ik op pad, aan de wandel of in de tuin. Er is zoooooooooooooveel te doen, en net zoveel te laten 🙂 . ’s Avonds zing ik mantra’s, ik mediteer, lees en zit. Gewoon zitten. Verder niks. Zijn. Niks hoeven, niks moeten, me niet verdrinken in televisie of internet. Zijn met wat er is, en ik vind het fijn.

Af en toe overvalt me de drang dat ik toch moet werken. Ik bedoel, werken voor geld, een baantje zoeken. Zoals ‘gewoon’ is.

Maar ik hoef even niet. Het is niet nodig. Ik doe mijn werk. En toch gillen mijn cellen om ‘gewoon’ : werken in ruil voor geld. Aangeleerd, ingebakken. Ook al is het nu even niet nodig. Ik voel me schuldig dat ik niet hoef.

En ik geloof niet eens in ‘gewoon’.  Niet zoals het geld verdienen nu in de maatschappij ‘gewoon’ is. Voor mij voelt het natuurlijker, dat ik iets voor jou doe, jij doet iets voor een ander, en uiteindelijk komt er een vogel voor mijn raam zingen en is de cirkel rond.

Toen ik 5 jaar geleden naar Spanje liep voelde ik me nuttig. Net als afgelopen juni in Zuid Frankrijk. Daar voelde ik weer in al mijn vezels hoe nodig het was dat ik daar liep. Hoe belangrijk dat was. Dat ik op dat moment mijn beste bijdrage aan de wereld leverde.

Ik geloof dat als ik datgene doe wat ik te doen heb, dat het geld dan ook stroomt. Maar het blijft spannend, en het zal nog even duren voordat ik stop met het zoeken naar een baantje 😉 .

Zo dankbaar ben ik op dit moment, dat ik door een erfenis van mijn vader hier op mijn plek in de bossen kan wonen en mag zijn. Kan doen wat ik te doen heb. Nuttig zijn op mijn manier.

Daarvoor heb ik veel los gelaten.

Vanaf het moment dat de caravan op mijn pad komt, de maanden voorafgaand aan mijn verhuizing, beginnen de nachtmerries, de gebroken nachten, angsten, het zwartste duister. Op de momenten, dat ik op mijn nieuwe plek in de bossen ben, valt dat alles weg, voelt alles goed, en weet ik dat dit de plek is waar ik de komende jaren thuis zal zijn. Zodra ik weer in Amsterdam ben, neemt de misselijkheid en de angst weer toe. Het diep van binnen weten dat mijn nieuwe plek de juiste is, houdt me op de been.

Een vriendin zegt: alles waar je nu doorheen gaat, hoef je niet meer mee te nemen. Oh, dat is een fijn vooruitzicht! Dan hou ik nog even vol…

Een dag voordat ik de sleutels van mijn woning inlever, neem ik ceremonieel afscheid. Ik bedank de plek met de vele herinneringen, voor de 18 jaar dat ’t mijn veilige haven was in mooie, liefdevolle, vrolijke, verdrietige, spannende en leerzame tijden. Ik reinig het huis, en wens dat de plek ook de beste plek zal zijn voor mijn opvolger.

En dan ineens is dat al weer 4 weken geleden. Geen moment dat ik terug verlang naar Amsterdam. Ook niet voor heel even. Wat ik losgelaten heb, heb ik losgelaten. Zoveel ballast lichter, zoveel ruimte ineens voor nieuwe dingen, in mijn nieuwe huis. In mijzelf.

Thuis.

 

Zoveel gebeurd in 2018… zoveel losgewoeld, aan het licht gebracht en losgelaten.

Voor het nieuwe jaar heel veel onzeker, behalve dat ik na 30 jaar mijn huis in Amsterdam zal achterlaten. Een totaal nieuwe en onbekende plek in Nederland zal mijn nieuwe thuis worden.

Ik denk terug aan de nacht 20 jaar geleden, dat mijn zus bezig was te sterven. Het meest onvoorstelbare  gebeurde toen, en haalde alle grond onder mijn voeten weg, al mijn zekerheden, mijn overtuigingen en dingen waar ik in geloofde. Alles waar ik me aan vasthield.

Ik zag mezelf die nacht over zo’n touwbrug op de kermis lopen, waarbij je bij elke stap niet weet hoeveel weerstand je krijgt en hoe hoog of diep je stap zal worden… Ik herinner me het weeïge gevoel in mijn buik, en de gedachte, dit wordt dus mijn nieuwe basis, dat er geen houvast is, geen zekerheid, niks voorspelbaars, geen logica. Tijd om te gaan leren balanceren met mijn handen los…

Ik de jaren daarna gaat het balanceren met vallen en opstaan. Het is zo verleidelijk om elke keer weer ergens vast te grijpen, een nieuwe houvast te creëren.

Op dit moment ben ik weer even helemaal terug op die wiebelbrug, en bezig mijn handen los te maken van de touwen aan de zijkant. Om straks met mijn armen in de lucht mijn huis uit te lopen, vol vertrouwen naar wat komen gaat.

Ik wens jullie een opgeruimd en licht jaar toe, en dansen, veel dansen, dansen met je armen in de lucht 💚

Jaren geleden stond ik met mijn lieve buurvrouw Francine bij ons voor op de stoep te kletsen. ’Geen kinderen, geen relatie… ga!’ Die woorden van haar zoemen nog door mijn hoofd. ‘Ga de wereld in, ga reizen, ga weg, ik kan niet weg, maar jij, wat houd je hier?’ Ik wist het niet, maar iets hield me hier vast. Enigszins wanhopig door het niet weten, hield ik toen met beide handen de stenen van onze gevel vast, en kon alleen maar zeggen ‘dit, deze stenen houden me hier’.

Een jaar geleden was Francine er ineens niet meer. Plotseling dood. Na de schok was één van de eerste gedachtes die in me op kwam, oké, dan kan ik nu ook weg.

Een paar maanden terug. Koop van de caravan. Het klikt gelijk met de bewoners en de plek voelt heel fijn. Na zo’n uur, bij een kop thee, vraag ik wat de bedoeling is, want wat mij betreft is het wel duidelijk. Ik weet, dit is mijn plek voor komende tijd. Ik kan dagen, weken, maanden twijfelen en zeuren over de kleinste dingen, maar bij dit soort grote beslissingen weet ik gewoon wanneer het goed zit.

En dat is fijn, want de dagen en weken na deze dag waarop ik me intens gelukkig voel en waar ik zolang naar heb uitgekeken, ben ik erg labiel en zijn er dagen met slapeloze nachten, migraine en misselijkheid. Migraine zoals ik 10 jaar terug voor t laatst had. Misselijk zoals ik vroeger was, de avond voordat ik naar school moest, naar de klas met juffrouw van Klaveren.

Allemaal niet als ik op mijn nieuwe plek ben. Als ik daar ben, voelt ’t thuis, ben ik blij en valt alles van me af. Maar in Amsterdam, op 3 hoog, achter die gevel die ik zo’n 10 jaar eerder vasthield, ervaar ik donker, duister en zwart. Ik weet niet wat het is, maar snap nu wel waarom ik deze stap alsmaar heb uitgesteld. Ik ben dankbaar dat ik weet dat het goed zit. Dat geeft het vertrouwen om hier doorheen te gaan. Om het zwart in de ogen te kijken. Ik heb geen moment van twijfel, en kijk er naar uit om de bossen als mijn nieuwe uitvalsbasis te hebben. Wat een kans, wat een geluk, wat ben ik dankbaar!

Alleen het loslaten is nog even ‘een dingetje’.

Ik heb gelukkig de tijd om dit proces aan te gaan. Alles mag er zijn, het zwart, het verdriet, de misselijkheid, de eenzaamheid, de angst. Het bijzondere is dat het in de loop van de tijd steeds meer samen lijkt te vallen met de opbouw van mijn nieuwe plek. Het leren dragen van verantwoordelijkheid… Ik ben toch een stadsmeisje van 50, met huurhuis en centrale verwarming. Als er iets mis is, bel ik de woningbouwvereniging. Als ik op deze plek iemand nodig heb, dan zal ik moeten leren vragen… of betalen…

Is het verantwoordelijkheid?

Wanneer vrienden me wijzen op iets dat lijkt op vochtplekken in het nieuw gelakte hout aan de buitenkant, besef ik opnieuw wat een verantwoordelijkheid ik ben aangegaan. Ik vind het nogal wat. Of de vloeren goed zijn? Weet ik veel! Vast wel, want ik weet, dit is mijn plek. En als de vloeren niet goed zijn, zal het vast samengaan met de uitdaging om ook mijn eigen fundamenten aan te pakken.

Wat is verantwoordelijkheid?

De caravan lijkt symbool te staan voor mezelf. Sinds ik voor deze plek heb gekozen, gaat mijn voet duidelijk vooruit.

Het voelt alsof ik alle aandacht en zorg die ik aan mijn nieuwe thuis besteed, tegelijkertijd aan mezelf en mijn eigen basis geef. Dat ik leer dat ik er mag zijn. Van mezelf is het makkelijker weglopen, dan van deze woonplek. Als ik er niet voor zorg, stort het uiteindelijk in. Ik schipper tussen paniek en intens geluk. Paniek vanwege de verantwoordelijkheid… wat is dat toch? En intens geluk om daar te kunnen zijn, met de bossen in mijn achtertuin.

Best pittig, winter, kou en korte grijze dagen. In die dagen de caravan opknappen. In een periode dat ik naar binnen wil, cocoonen, stilte. Word ik uitgedaagd om actief en creatief te zijn. Het liefst zou ik wachten tot het voorjaar, maar die keus heb ik niet. Het mooie is, dat deze winter ervoor zorgt dat ik ‘het’ allemaal niet eventjes kan doen. Het lukt me niet om even mijn schouders eronder te zetten. Ik word gedwongen om mee te gaan met de traagheid van de winter, en dat is spannend, want er is wel een deadline. Zo heeft het nu al 4 weken geduurd voor de kachel goed en wel brandde en inmiddels is het gaan vriezen. Niets gaat zoals bedacht of gepland. Ik wen er langzaam aan en geef me eraan over. Loslaten van verwachtingen en vanzelfsprekendheden. Het is weer een nieuwe camino lopen. Stap voor stap. Er is geen straks of nog eventjes. Tijdens de camino heb ik 3 keer geprobeerd mijn overnachting vooraf te regelen. Ging 3 keer niet door. Hier heb ik al 3 momenten gehad dat ik ervan uitging dat mijn kachel het dan wel zou doen. Niet dus.

Ik ontdek dat binnen dezelfde temperatuur geldt als buiten. Vol verbazing zie ik op een ochtend de thermometer op minus 2 staan!

Tijdens de hele periode word ik begeleid door een groot vertrouwen en bemoedigende signalen, zoals een driedubbele regenboog vanaf de pot goud waar die volgens verhalen uitkomt, een uil, een ontmoeting…

Verantwoordelijkheid… wat een raar woord eigenlijk. Volgens mij mag ik dat ook loslaten.

Ja, en dan blijft er alleen over,

intens geluk.

En de volgende stap.

Spannend 🙂

Een lichtcirkel… een groot dank je wel…. ’t Werd mijn rondje Amsterdam. Met alles wat er was… is.

Van warme zon waarin ik me kan koesteren, naar stormachtige wind, die mijn kop gek waait en me opjaagt tot een verwilderd dier. Van een hoofd vol met de vragen: Waarom??? En Waarom??? En Waarom??? Maar waarom??? Tot de rust en het vertrouwen dat het goed is zo.

Als ik in Hoofddorp onder het station doorloop, vraag ik me af waarom ik niet gewoon met de trein naar huis ga, maar geld uitgeef aan een ‘vrienden op de fiets’ adres. En in Haarlem, als ik een korte dag heb, en dicht bij het station ben, waarom ga ik dan een vriendin lastig vallen. Een vriendin die moet werken en een huis vol herfstvakantiekinderen heeft, terwijl ik net zo goed de trein naar huis kan pakken…

Pas aan het eind van mijn tocht van 6 dagen, zie ik hoe belangrijk deze overnachtingen waren, dat dat juist de parels aan de ketting waren. Zonder al deze bijzondere ontmoetingen en warme onthalen was de cirkel niet geweest. Ontmoetingen met bekenden en onbekenden, allemaal hartelijk, inspirerend, met een warm welkom en een eigen verhaal. Bovendien ook nog heel lekker eten en een fijn bed  🙂

De 6^e dag loop ik van Zaandam richting ’t Twiske, nog geen idee waar ik vandaag uit zal komen. Mijn wens is tot ’t pontje bij t IJ. Al snel loop ik voor een donkergrijze lucht uit, blauwe lucht en mooie witte wolkenschilderijen voor me.

In ’t Twiske hou ik even rust bij een mooie oude boom. Daar word ik door de regen ingehaald. Ik daag mezelf uit om nog eens een selfie te maken… weerstand, diepe zucht, loslaten… en ik begin te zingen. Een joodse psalm voor de vrede. Een lied dat ik van Sjamanca Orna Ralston heb geleerd en dat al een poosje met me meereist. Kon ik hier altijd maar blijven zitten, hier tegen deze boom, beschermd, met de vogels om me heen, de zon, de regen, koeien in de verte, bomen, struiken, plassen water. Maar ’t is fris vandaag, perfect weer om te lopen en niet te lang te blijven zitten.

De uren hierna geniet ik van ’t magisch mooie Twiske waar ik voor het eerst ben sinds de 30 jaar dat ik in Amsterdam woon! Mijn voeten doen het goed vandaag. De rugzak veel te zwaar. Er is altijd wel iets, alsof dat nodig is om in het hier en nu te blijven. Van de regen heb ik geen last.

Geen idee waarom ik ook nog eens de langste route om ’t Twiske heb gekozen, waar, na later blijkt, geen enkel koffiepunt. Die liggen natuurlijk aan de andere… korte kant!

Een kalfje drinkt bij zijn moeder, 2 andere koeien liggen knus bij elkaar en laten zich door mij niet in beweging brengen. Een schapengevecht, een vogelvlucht en heel veel water en bruggetjes. Ik druppel in ’t rond, en stel me voor dat al het water rond Amsterdam met elkaar in verbinding staat en door de intentie en de druppeltjes wordt Amsterdam langzaamaan gedrenkt in Licht en Liefde.

Ik passeer een vrouw met haar oudere moeder, vul ik in. En zij passeren mij weer. En ik passeer hen. En zij passeren mij. Tot de vrouw mij vraagt of ik de hele dag zo loop, wijzend op mijn rugzak en fladderende regencape. Ik vertel haar over mijn rondje Amsterdam, waarna ze me uitnodigt om bij haar thuis wat te komen drinken. Ik krijg haar adres, want we hebben duidelijk een ander wandelritme…

Ik ben in de war. Ik ben heel erg in mezelf, mijn rondje aan ’t afronden vandaag, en het is ook een heel uitzonderlijke uitnodiging die ik niet goed kan inschatten. Dan besluit ik dat ik niet voor niks op pad ben gegaan en dit is natuurlijk ook te leuk en reuze spannend, dus ik besluit het adres te gaan zoeken.

Het blijkt een vrouw van Israëlische afkomst met haar gezin, en haar moeder die net die week uit Israël op bezoek is. Ik oefen mijn 1 t/m 10 in het Ivriet, en vertel over mijn au pair zijn in een Israëlisch gezin in Machester 30 jaar geleden, voordat ik in Amsterdam kwam wonen. Zó rond blijkt ineens mijn afscheidsrondje Amsterdam! Het is eind van de middag en ik geniet van een heerlijke bak welverdiende koffie waar ik aan t begin van de dag al zo naar had uitgekeken. Als ik even later de wijk uitloop, draai ik me nog een keer om, om stil te staan bij deze bijzondere ontmoeting, en sta versteld van een prachtige regenboog die als een beschermende koepel over het dorp staat. Hij is te groot om in zijn geheel op de foto vast te leggen. Kippenvel.

Wat fijn dat er mensen zijn die je zomaar uitnodigen voor een kop koffie, wat ben ik blij dat ik de uitnodiging heb aangenomen en wat een superbonus voor het leven dat er dan zo’n regenboog verschijnt.

Vol energie en op springveren loop ik verder en het lukt me te voet de pont te bereiken.

Bij het restaurant op de wal in Noord drink ik nog wat op het terras. Ik wil nog even op deze plek zijn. Hier wil ik afsluiten. Op de één of andere manier heb ik hier een speciaal gevoel. Theatervoorstellingen van vrienden hebben in dit restaurant op de zolder gespeeld.  ’t Zoontje van de toenmalige eigenaresse van het restaurant dat is overleden door een slok van te hete thee. Iets wat veel indruk op me heeft gemaakt. Het jongetje, dat ik niet ken, is onvergetelijke geschiedenis voor mij geworden, en verbonden met deze plek. Baby’s krijgen sindsdien altijd te kouwe lauwe melk van mij….

6 Dagen eerder begonnen langs de Amstel met blauwe lucht en de zon in het Oosten, stap ik nu op de Pont over het IJ met prachtige hemel en een zakkende zon in ’t Westen, en stel me al de verbindende druppels voor om Amsterdam.

Tram 4 brengt me door de mensendrukte weer naar huis.

Als ik thuis ben post ik dapper de opname van mijn lied van die ochtend. Verbaasd is nog zag uitgedrukt als ik al snel een reactie krijg van de moeder van mijn au pair gezin, waar ik de afgelopen 30 jaar nauwelijks contact mee heb gehad… een uitnodiging om langs te komen…

Pas later realiseer ik me hoe uitzonderlijk mijn laatste wandeldag is geweest… mijn joodse lied voor de vrede… de uitnodiging van de joodse vrouwen… de regenboog… en als finale een uitnodiging om naar Israel te komen…

Ik voel me niet direct verwand met Israel of het Jodendom, net zo min als ik een paar weken geleden belangstelling had om een rondje Amsterdam te gaan lopen.

Dit keer probeer ik me weer niet door het Hoe en Waarom te laten meeslepen… benieuwd waar het me gaat brengen!

 

Vanuit huis langs de Amstel naar Uithoorn, naar Hoofddorp, naar Haarlem, naar Beverwijk via Krommenie naar Zaandam en via het IJ weer terug naar huis. Duidelijke zichtbare lijnen op een kaart.

Het is prachtig weer maandag, de eerste dag. Wat het lopen zwaar maakt vandaag is schuldgevoel. In tegenstelling tot de dagen in Frankrijk afgelopen juni, mis ik het gevoel nuttig te zijn. Ik weet dat dit nu mijn plek is en dat ik dit wil doen, maar mijn hoofd geeft me de eerste dagen weinig rust.

2 Dagen voor ik aan de wandel ga, is er een internationale samenkomst van een groep prachtige vrouwen, die allen ten doel hebben om te gaan staan voor wie ze zijn, het lef te hebben te gaan doen wat ze te doen hebben, hun missie te leven, zo groot te durven zijn als we daadwerkelijk zijn…

“Our deepest fear is not that we are inadequate. Our deepest fear is that we are powerful beyond measure. It is our light, not our darkness that most frightens us. We ask ourselves, Who am I to be brilliant, gorgeous, talented, and fabulous?

Actually, who are you not to be? You are a child of God. Your playing small does not serve the world. There is nothing enlightened about shrinking so that other people will not feel insecure around you. We are all meant to shine, as children do. We were born to make manifest the glory of God that is within us. It is not just in some of us; it is in everyone and as we let our own light shine, we unconsciously give others permission to do the same.

As we are liberated from our own fear, our presence automatically liberates others.”

Nelson Mandela’s 1994 Inauguration Speech quoting Marianne Deborah Williamson

Het is zo fijn om me even niet alleen te weten, steun te ervaren en te weten dat rekken geen zin meer heeft. Ik ga mijn cirkel om Amsterdam lopen, inclusief alle vraagtekens, licht of niet licht.

Jawel licht…

Ik krijg als cadeau 5 flesjes mee met Divine Love druppels, om tijdens mijn wandeling het Licht en de Liefde van de cirkel te bekrachtigen. Ik druppel bij de bomen langs mijn pad en in de Amstel, en spreek mijn dank uit voor ‘het-daar-zijn’, gisteren, vandaag en morgen. De intenties die in me opkomen zijn Vrede, Vrijheid en Vriendschap. Een mooie wens voor Amsterdam.

Ik zing voor de Amstel en dank de bomen onderweg. De eerste boom waar ik bij stil sta, is een bekende boom van mij, die op een kruispunt staat naast de stoplichten. Een paar jaar geleden heeft deze boom mij geholpen om een belangrijke stap te nemen naar ‘durven zijn’: Als ik deze boom kon omhelzen ondanks ‘alle auto’s’ bij het stoplicht die er ‘iets van zouden kunnen vinden’, dan zouden heel veel andere dingen piece of cake zijn. Het werd een spannend proces van enkele weken, van voorbij lopen, aarzelen en in de buurt dralen en dwalen. Uiteindelijk was ik zo ver en kon hem zonder schroom en liefdevol omhelzen. 

Veel bomen onderweg ervaar ik als wachters, hoeders en beschermers. Sommige met veel geschiedenis, sommige nog jong, naïef en vol verwachting. Maar allemaal ten dienste van het leven er omheen.

Als ik na de Amstel richting Haarlem en Beverwijk andere wateren volg en tegenkom, zie ik steeds duidelijker voor me hoe al deze wateren met elkaar in verbinding staan, en dat ze met de Liefdevolle druppels één grote verbindende cirkel om Amsterdam vormen. Mijn hoofd wordt steeds rustiger. Elke keer als ik druppels vanaf een steiger of een brug het water in druppel, zie ik de energie zich door het water verspreiden en soms speel ik ermee door aan beide kanten van een brug druppels te laten vallen.

Ik verheug me op de afsluiting met de pont over het IJ. Pas als ik op de pont sta, realiseer ik me dat hier weinig rust en privacy is, en dat ik tussen de mensenmassa ook nog eens ver over de reling moet hangen met mijn pipetje om de druppels in het water te krijgen…

Oké, minder romantisch en ceremonieel dan gehoopt, maar na de 2^e poging lukt het me de druppels in het water te krijgen, en ik beeld me in hoe het water zich met de Amstel verbindt en de cirkel rondmaakt.

Later stel ik me voor dat het water geen afgesloten cirkel is, en geeft het mij het beeld van een enorme baarmoeder met vruchtwater gevoed met Licht en Liefde, Vrede, Vrijheid en Vriendschap.

Laten we haar blijven voeden.

Het ga je goed Amsterdam!

Dank je wel!

 

 

De cirkel om Amsterdam, hij komt eraan… de lichtcirkel

Een paar weken geleden: PLOP daar was het idee van de cirkel. Ik zette het gelijk online. Geen idee hoe en waarom, maar ik kon nu niet meer terug. De eerste reactie was een aanbod van een overnachting in Beverwijk. Nou, dacht ik, dat is wel erg ver weg!

Al gauw zie ik dat er best goed een cirkel langs Beverwijk te lopen is. De eerste overnachting is er! Als ik 3 overnachtingen bij elkaar heb, besluit ik mijn tent thuis te laten, en erop te vertrouwen dat de andere nachten ook goed gaan komen. Een deel van het ‘hoe’ is beantwoord. Het waarom en hoe de laatste dag te combineren met de dag van de stilte blijven open.

Het is wel een raar idee, ik loop altijd op de bonnefooi, zonder ‘kilometers’, en nu heb ik toch al een aardig dichtgetimmerde route…

De zenuwen gieren door mijn lijf… Met mijn moeder ga ik naar de Utrechtse Heuvelrug. Een caravan bekijken, maar vooral lekker even in de bossen wandelen. Die bossen krijgen we uiteindelijk alleen maar vanuit de auto te zien. Eerder had ik de advertentie van de caravan al aan een vriendin laten zien: Kijk eens, helemaal wit  met rood! Als reactie zegt ze dat ik elke caravan wit met rood kan verven…. Nee, dat zou ik nooit doen. Maar deze is wit met rood, helemaal mijn caravan!

Daar ga ik dus even met mijn moeder naar kijken. Al gauw blijkt het te klikken met de eigenaren, en een paar uur later lopen we terug naar de auto, op springveren, vol ongeloof, blijdschap en opluchting… ik heb mijn nieuwe thuis gevonden! De huidige eigenaren hebben er 10 jaar gewoond, en ik voel aan alles, de komende jaren zijn voor mij  🙂 .

Na een goeie nacht slapen voel ik me dankbaar, dankbaar voor mijn nieuwe thuis, dankbaar voor hoe alles op z’n plek valt, dankbaar dat ik Amsterdam mag verlaten, en ja, intens dankbaar voor de 30 jaren die ik in Amsterdam mocht wonen en jaaaaaaa, daar istie weer: PLOP… De cirkel om Amsterdam wordt één hele grote dankjewel voor Amsterdam! Voor alles wat ik er mocht doen, ervaren en leren, voor alle ontmoetingen, de liefdes, de uitdagingen, mijn ontwikkelingen en vriendschappen. Ooit gekomen als Rotterdams stadsmeisje, en genoten van de vrijheid, de kroegen, roerige nachten, bakken koffie, flessen wijn, shagies en broodjes shoarma, het theater en alle hectiek van de stad. En later in en door deze zelfde stad ook het ontdekken van de stilte, de shiatsu, kruiden thee en biologische maaltijden, meditatie, leverreinigingen 😉 , mijn sterke band met de natuur en mijn spiritualiteit, en ja, af en toe nog een goeie cappuccino 🙂 , om nu zoveel rustiger en rijker te vertrekken naar een nieuwe plek.

Lief, mooi, ruig, onstuimig, romantisch, hartstochtelijk, hectisch, spannend, druk, warm, rijk Amsterdam, met je eenvoud en je arrogantie, je vlotte babbel en je gezelligheid, met je ontelbare verhalen, gedrenkt in de huizen, de gevels, de stenen, de straten, de parken, in de mensen, de grachten en de bomen, en de vele verhalen die je nog gaat ontvangen en doorvertellen:

Een HEEL GROOT DANK JE WEL!!!

 

16 februari 2018 is de dag dat ik wakker word met de gedachte: ik moet vandaag een uitkering aanvragen. Tot dan toe ben ik er niet mee bezig geweest. Geen haar op mijn hoofd die eraan denkt een uitkering aan te vragen! Mijn onderbewuste denkt daar blijkbaar anders over. Alle potjes zijn op, ik heb genoeg geleend en gekregen. Het eind is bereikt, en niet alleen financieel. Buiten dat mijn voet het nog steeds niet doet, ben ik verder fysiek en mentaal ook op m’n eind.

En dan moet het hele circus van de sociale dienst nog beginnen…

Een systeem dat met ja/nee werkt, zwart/wit en in/uit. Een systeem waar ik van geen kanten in pas, en waar ik zelfs 2x zoek raak, alsof ik niet besta en niet bestaan heb, onzichtbaar ben. Hoe symbolisch!

Als ik na 6 weken uitputtingsslag en veel tranen verder eindelijk word toegelaten, krijg ik een klantmanager toegewezen die mij liefst per direct in een call center ziet werken. Dat ik dan binnen een week in de ziektewet zal belanden, deert hem niet. Hoog gevoelig? Daar weet ie alles van, daar heeft ie over gelezen, dat is gedrag…

Dagen zoemt het door mijn hoofd: dit systeem is er ook voor mij…dit systeem is er ook voor mij… het kan niet de bedoeling zijn dat de maatschappij me ziek wil hebben…dit systeem is er ook voor mij…

En dan, ook bij de gemeente werken er engelen . Ik word gered en mag van start bij Eigen Werk, het traject voor startende ondernemers met een uitkering. Ik ga weer oppakken wat ik een paar jaar eerder heb losgelaten: een healing praktijk. Alles wat mij uit het call center zal houden, en dit is geen verkeerde oplossing.

De introductiemaand is een grote uitdaging, ik word na een half jaar zitten weer in beweging gebracht, geprikkeld en uitgedaagd, continue uit mijn comfortzone gehaald, en hoe heerlijk om weer in een groep aan de gang te gaan!

Na deze maand volgt het selectiegesprek voor het vervolgtraject, maar eerst ga ik naar een welverdiende retraite in Frankrijk.

Voorafgaand aan de retraite trek ik 3 dagen met rugzak en tent door Zuid Frankrijk, en voel me thuis. Ik voel me eindelijk weer nuttig, heb t gevoel dat dit is wat ik te doen heb, dat dit er toe doet. “Is dit dan toch wat ik te doen heb??? Mag ik weer gaan lopen, lopen zonder eind…” schrijf ik in mn notitieboekje.

Terug in Nederland kan ik nergens anders aan denken, en besluit dat ik zo snel mogelijk weer wil gaan lopen, met alle consequenties van dien. Iemand zegt me dat ik dit misschien wel met de sociale dienst in bedrijfsvorm kan gieten. Ik lach hartelijk om het idee. Maar gedurende de dag gaat het borrelen, eh… ja, waarom niet?

Ik besluit mijn hele plan van healing praktijk om te gooien naar een wandelpraktijk. Daar word ik blij van! En wat een wonder zo bijzonder, het wordt goedgekeurd!

Het vervolgtraject is inspirerend en leerzaam. Het zet me net zo vaak in beweging als dat het me totaal stilzet. Soms zit ik uren achter mijn bureau naar buiten te staren, zonder dat er iets uit mijn handen komt. Dan ga ik maar weer een wandeling maken. Het blijft een systeem waar ik me niet in thuis voel. Aan de andere kant laat alles en iedereen me vrij, moet ik niks, en word ik vooral geprikkeld, uitgedaagd en gevoed. Als ik maar trouw blijf aan mezelf… het project is er voor mij, ik ben er niet voor het project… Ik ontdek dat ik mezelf vastzet in het systeem. Ik wil het graag goed doen, ik wil graag passen, geen fouten maken en zeker niet opvallen.

Maar als ik mezelf vastzet, kan ik mezelf ook weer losmaken. Ik word er steeds handiger in. Er komt een verzoek van een mede-ondernemer, om onze pitch op te nemen en aan haar op te sturen, zodat zij daar als presentatie-coach mee aan de slag kan. Ik vind het vreselijk om te pitchen en vreselijk om mezelf op te nemen, maar weet dat dit een belangrijk onderdeel kan worden van mijn wandel-publiciteit. Ik ben er een dag mee bezig, en krijg er steeds meer lol in. Als ik het heb opgestuurd, plopt ook nog eens de vreselijk enge gedachte op, dat ik dit ook op Facebook zou kunnen plaatsen. Ik haal diep adem, draai een knop om in mijn hoofd en spring op, what the heck… en zet mezelf online!

Wanneer ik later een opdracht krijg om een power point presentatie te maken, neem ik de uitnodiging aan en doe vervolgens niks. Vrienden bieden aan om me er mee te helpen, maar daar reageer ik niet eens op.

Na een week bevriezing, besluit ik de opdracht maar los te laten, en gelijk begint er weer van alles te borrelen. De volgende ochtend word ik wakker met het idee: ik ga een lichtcirkel om Amsterdam lopen.

Normaal zou ik een dag met zo’n idee aan de gang gaan, om ’t vervolgens door alle  bezwaren naast me neer te leggen.

Dit keer zie ik het als mijn alternatief van de Power Point opdracht. Ik publiceer het idee gelijk op Facebook zodat ik er niet meer onderuit kan.

Ik realiseer me dat veel ideeën van mij het licht niet zien, omdat ze verdrinken in het ‘hoe’ en ‘waarom’.

Ik ben van Amsterdam naar Spanje gelopen! Als ik me van te voren had afgevraagd ‘hoe’, en helemaal ‘waarom’, dan was ik nooit van huis vertrokken! Het was een idee, ik wist niet waarom, maar ben gewoon gegaan, en het is het mooiste half jaar van mijn leven geworden.

Dit keer ga ik in een week een cirkel lopen om Amsterdam, een lichtcirkel. Geen idee hoe en waarom. Het wordt vast een hele mooie week!

Het is nu een jaar nadat ik mijn voet gebroken heb, en er zijn nog steeds dagen dat ik kreupel loop en erge pijn heb. Als ik mijn fysio, een fanatiek wandelaar, vertel wanneer ik wel en geen last heb, bevestigt hij wat ik eigenlijk al weet: als ik trouw ben aan mezelf, en doe waar ik gelukkig van word , doet mijn voet vanzelf mee. Als ik me aanpas, denk van alles te moeten omdat het me gevraagd wordt of denk dat ’t zo hoort, krijg ik weer pijn en word ik letterlijk stil gezet.

Ik vraag hem wat ik dan toch te doen heb? Waarop hij me teruggeeft dat ik hem dat zojuist allemaal heb verteld, en dat ik blijkbaar 3 dagen zonder pijn kan lopen. Waarop ik hem vraag: maar mag ik dan zomaar gaan lopen?

“Dat zal je jezelf moeten vragen”, geeft ie terug. “Tja, we moeten toch ons geld verdienen, maar wees gerust, er zal altijd genoeg tijd zijn om lekker een week te gaan lopen, om tot rust te komen, want daar doen we het toch voor… tenminste daar doe ik het voor.”

“Nee”, zeg ik, “ik niet, lopen is mijn werk. Dan voel ik me nuttig, dan draag ik bij.”

Die avond verzucht ik bij een vriendin, hoe lastig ik het vind dat er niemand is, die me gewoon vertelt wat ik moet doen, dat ik dat zo graag zou willen. “Nee”, zegt ze, “het is andersom. Jij weet wat je wil doen, en bent aan t wachten tot iemand nee schudt, tot iemand zegt dat je het niet moet doen. Maar er is niemand meer die je tegenhoudt.

Die ‘nee’ komt alsmaar niet…”

 

 

 

Elke dag wandel ik. Ik wandel door het leven, wandel bij mezelf naar binnen en wandel stukjes over de aarde. Ik voel me pelgrim, reiziger, ontdekkingsreiziger.

Door mijn agenda bladerend, verschijnt er ineens na veel volle weken een hele week zonder afspraken… Niks! Gewoon leeg!!!

Oooooo…. Dan kan ik gaan lopen?!?!?

Oe, maar het is al wel koud voor kamperen…

Nou, dan heb ik gewoon een warmere slaapzak nodig 🙂

Ja, ik wandel elke dag, soms een paar kilometer en soms meer, dat maakt niet uit. Maar er gaat niks boven lopen en verder lopen, zonder terug te hoeven keren.

Ik herinner me de 1e dagen van mijn wandeltocht naar Spanje, dat ik vanaf huis wegliep en me verbaasde, hoe mooi ’t was, zo dicht bij Amsterdam. En dichtbij was ik, want wel 3-dagen-lopen-lang was ‘mijn Philipstoren’ nog steeds te zien! (‘Onthouden’, schreef ik destijds in mijn notitieboekje).

Vanochtend heel vroeg borrelde er een idee boven: Ik ga in een week om Amsterdam heen lopen! Een lichtcirkel om Amsterdam heen wandelen?!?!

Zou het kunnen??? Eindigend op zondag 28 oktober, de dag van de Stilte…

Mmmmmmmmm het idee alleen al voelt als thuiskomen 🙂