Wie ben ik als niemand mij ziet, schreef ik 13 jaar geleden, te voet onderweg van Amsterdam naar Spanje, op een dag dat ik nog geen mens was tegengekomen. Wie ben ik als niemand mij ziet?

Later realiseerde ik me dat ik wel degelijk werd gezien. Door de bomen, de koeien en de aarde.

Vandaag zit ik op het strand, en weer zie ik mij alleen, en vraag me af… wie ben ik als niemand mij ziet? Nu weet ik direct dat ik gezien word. De zee ziet mij, de zon ziet mij, de wolken zijn zich van mij bewust, evenals de aarde, de meeuwen, de wind. Zij zien mij, zij spiegelen mij, zij zijn mij.

Mama ziet mij, en papa, Bar en Ciel, Agnes, Daan en Monica, Grootje en Gromi, oma en haar moeder. Allemaal verhalen die ik in mij meedraag, verhalen vandaag van het niet gezien worden. Niet echt gezien. Ik voel aan alles dat ik dat nu neer mag zetten. Voor ons allemaal. Mij zelf neerzetten. Mijn zelf.

En wat mag gezien worden? Wat wil gezien worden? Wie ben ik wat gezien wil worden? Wie ben ik als ik even denk dat niemand mij ziet?

Ik ben de zee, ik ben de aarde, ik ben de meeuw, ik ben de zon en de wind. Ik ben liefde. Zie mij. Zie jij.