Dag Boom.

Dag meis.

Fijn hier weer te zijn.

Ja, fijn. Laten we gelijk van start. Nou ja, jij dan, ga gelijk maar van start.

Oeps, das even plots… Nou ja, ook wel veel in beroering in mij.

Dat dacht ik!

Waar te beginnen?

Zucht eerst even meis, even in en uit. Voel je hart. Laat los en adem even in en uit.

…

Zo ja.

…

Dag Boom.

Dag meis. Zo, heel anders nu. Vertel, wat heb je op je hart?

Oh alles, alles, van m’n papa, geneeskunde, via theater, tot de bomen, liefde, natuur en de aarde, zooooo veel! Te veel!

Begin eens met jouw papa dan.

Oké….

Mijn vader. Geboren in 1926. Mijn vader was huisarts. Huisarts oude stempel zeg ik vaak. Dat had ooit iets negatiefs, maar inmiddels ben ik dat positief gaan zien. Dat oude stempel had vooral te maken met mijn ervaring met hem als papa. Daar had ie niet veel feeling voor. Als huisarts stond men destijds nog op een voetstuk, en dat hield ons moeder binnen het gezin in stand. Dat maakte van hem een afstandelijke man, die ik lang als autoritair heb ervaren. Een voorbeeld, zodra ons vader ’s avonds aan tafel kwam, moesten wij stil zijn. 4 kinderen in opdracht van ons moeder zwijgend aan tafel. Of als ik in een gesprek of discussie moest huilen, dan kapte mijn vader het af want dan ‘viel er met mij niet te praten’. Nee, als vader was hij voor mij als kind niet fijn.

Anderzijds was hij in de vakanties de avonturier, en heb ik daar super leuke herinneringen aan. Zo kocht ie een zeilbootje en nam ons zonder enige kennis of ervaring mee het water op, gingen we om het jaar kamperen in de bergen en gingen we in de weekenden naar Ouddorp aan zee mosselen plukken, hout sprokkelen, vuurtje maken en de mosselen in een gevonden blikje koken in zeewater en daarna opeten.

De papa als huisarts van zijn dochter, gaf mij een paar keer de boodschap: ‘wat vanzelf komt, gaat vanzelf weer over’. Dat wil je als kind niet horen. En dan kon ik de spreekkamer weer verlaten. Zo frustrerend destijds! Hoe waardevol deze woorden, nu ik er aan terugdenk. Ja, er ontbrak wel enig advies(…), maar dat zie ik nu als de ongelukkige combi van het feit dat ik zowel zijn patiënt als zijn dochter was.

Als huisarts voor zijn patiënten bleek mijn vader een heel goede luisteraar, waardoor hij bijzonder gewaardeerd werd. Het spreekuur liep bijna standaard uit. Bij hem liep je niet zo maar met een recept de deur uit. Bij iemand met rugklachten bv, moesten toch echt eerst die hakken schoenen uit. Dat werd in de laatste jaren van zijn loopbaan niet vaak meer geaccepteerd, en is hij zelfs een keer serieus met wapen bedreigd omdat hij geen recept wilde uitschrijven. De omslag in de westerse geneeskunde in een notendop? Van gesprekken naar fiksen?

Ik zelf heb van jongs af aan last van migraine gehad. En dat werd van huis uit met paracetamol in toom gehouden. Pas later leerde ik, dat de pillen altijd uit mijn moeders kastje kwamen. Mijn moeder stond pal voor medicijnen en de medische wetenschap.

Mijn vader was kritisch, stuurde de vertegenwoordigers van de farmaceutische industrie bij de voordeur al weg, en bekritiseerde elk nieuw medicijn.

Toen mijn vader rond pensioenleeftijd was, wilde mijn moeder dat hij de griepprik nam. Dat vond hij niet nodig. Mijn vader was 1 dag in het jaar ziek. Maar mijn moeder hield aan “als jij de griepprik neemt, dan meld ik me aan als proefpersoon voor nieuw medisch onderzoek”. Uiteindelijk nam hij de prik om mijn moeder gerust te stellen. Mijn moeder is nog lang trots geweest op haar tactiek en veronderstelde goede daad.

Als huisarts van mijn moeder, weet ik dat hij ook naar haar heel goed kon luisteren, en haar uit menig dal heeft gekregen of gehouden. Tegelijkertijd heeft hij geen oplossing gehad voor de enorme pillenreeks die mijn moeder haar halve leven is blijven slikken. Er werd daar door latere andere huisartsen helemaal niet raar van opgekeken, laat staan iets aan gedaan.

Ziekte moet gefikst, ziekte is niet goed, ziekte moet weg. Daar hebben we medicatie voor.

Voor mij klopt het inmiddels ‘wat vanzelf komt, gaat vanzelf weer over’. Maar je hebt dan nog wel naar de oorzaak te kijken, en daar mee aan de gang te gaan.

Mijn leven ging verder op kamers, en de migraine verhuisde met me mee, net als de bergen paracetamol. Eén keer heb ik het helemaal laten onderzoeken door een neuroloog, er werd van alles geconstateerd en ik kreeg uiteindelijk een recept mee voor zware medicatie.

Dit doosje medicijnen heeft nog jaren onaangetast in het badkamerkastje gestaan, tot ver over de datum. Voor het geval dat. Iets heeft me er altijd van weerhouden het in te nemen.

Rond mijn 40^e had ik de grote stap gemaakt van het ‘wilde’ theaterleven naar de ‘serene’ opleiding van Zen Shiatsu.

In een periode dat ik niet goed in mijn vel zat, kwam ik voor het eerst in mijn leven terecht bij een ‘healer’. Ik vond hem op internet, en alles in mij riep dat ik naar hem toe moest. Ik heb er nog bijna een jaar mee gewacht voordat ik de stap durfde te zetten. Daar ontdekte ik dat mijn handen helende eigenschappen hadden, en besloot ik dat ik dat verder wilde onderzoeken. Ik kwam toen uit bij de opleiding Zen Shiatsu. Ik herinner me nog de eerste keer dat ik daar kwam… schoenen uit en kruidenthee! Dat was wel wat anders dan ‘s middags opstaan, het randje van het leven opzoeken en rijkelijk getroost worden met wijn😊.

Maar iets zei me, dat ik hier nu had te zijn, en ondanks enige scepsis besloot ik de uitdaging van deze nieuwe wereld aan te gaan.

Na een aantal maanden zouden we les krijgen van meneer Japan. Zijn echte naam wilde maar niet blijven hangen bij mij. Maar ik had hem vanuit gewoonte al gelijk op een voetstuk geplaatst, vond het een eer om les van hem te krijgen en keek erg uit naar zijn wijsheid.

En uitgerekend die dag stond ik op met een beginnende migraine. Een kleine kans dat ik hem nog met paracetamol eronder zou kunnen houden, maar ja, ik kon toch geen pillen slikken, als ik les ging krijgen van ‘the master’?

Ik besloot het erop te wagen en zonder paracetamol naar de les te gaan. Helaas gaandeweg de dag werd het steeds erger, en was ik steeds minder aanwezig. In de pauze bleek iedereen wel paracetamol bij zich te hebben, en die werden me dan ook van alle kanten aangeboden en aangeraden. Tot meneer Japan z’n hoofd door het kleedkamergordijn stak en vroeg: ‘wie heef hoofpijn, wie heef hoofpijn’. Ik stak mijn hand op, waarna hij me enige tijd intens aankeek, zei dat ik veel water moest drinken en een lange wandeling moest gaan maken. Ik deed wat hij zei, maar aan het eind van de pauze bij terugkomst was de migraine zo goed als ondraaglijk.

Die middag werd ik de proefpersoon van de les, en kregen de medestudenten aanwijzingen, hoe mij te behandelen. Om de zoveel tijd kreeg ik de vraag of het al wat beter ging. En hoe graag ik me ook beter wilde voelen, nog liever wilde ik ervaren dat Shiatsu werkelijk verschil zou kunnen maken, en ik overtuigd zou worden van deze voor mij nieuwe en wonderbaarlijke geneeswijze. Maar telkens antwoorde ik teleurgesteld dat het nog net zo ondraaglijk erg was.

Tot bijna aan het eind van de les ik weer lucht kreeg, ruimte en lichtheid in m’n hoofd, waarna ik zowaar met een lichte hoofdpijn zelf naar huis kon fietsen.

Meneer Japan gaf me nog wat adviezen mee, en nooit weer heb ik deze heftige migraine gehad!

Vanaf dat moment is mijn zicht op geneeskunde 180’ gedraaid en leerde ik meer over de Chinese geneeswijze, voelde me rijk met deze nieuwe kennis en opening naar een heel nieuwe wereld, een nieuw leven.

Niet kunnen bedenken dat ik nu, zo’n 20 jaar later weer een soortgelijke ervaring zou hebben, wanneer ik kennis maak met de Germaanse Geneeskunde.

Dank je Sofie. Fijn je vader zo in beeld te hebben.

Ja fijn om hem te delen. ‘t Was lange tijd zo negatief, maar ik heb zoveel van hem geleerd. Ik kan niet wachten om de cirkel rond te maken.

Helemaal goed, Sofie. Maar neem je tijd. Dit is schrijven voor jou, elke dag een stukje. Niet alles tegelijk, en komt wat komen wil. En wel weer morgen terugkomen natuurlijk 😊

Ik durf het niet te beloven Boom.

Heel goed, Sofie. Komt wat komen wil.

Dank je wel Boom.

Mijn plezier meis!