Mijn grootvader, ik heb hem nooit gekend, en thuis werd er nooit over hem gesproken. Op internet leer ik hem de laatste maanden een beetje kennen: Hij was dichter, prozaist, journalist en kunstcriticus. Ik vind een tweedehands gedichtenbundel van hem, en lees gedichten waarin hij het leven soms zwaar opneemt, en anderen waarin hij gepassioneerd over de liefde vertelt.

Op mijn geboortekaartje wordt uit één van zijn gedichten geciteerd:

‘Het zal zo rein zijn,

Zo volmaakt

Als water, licht en bloemen’

En ik wist van mijn moeder, mijn grootmoeder hield zielsveel van hem.

Best leuk, zo’n grootvader.

Ik heb me nooit echt verdiept in mijn voorouders. Mijn moeder zei, en zegt nog steeds, bij fysieke problemen zoals hoge bloeddruk en cholesterol en bij niet handige eigenschappen zoals geen zelfvertrouwen en snel oordelen, ‘ja, zo zijn wij, daar kunnen we niks aan doen, dat zit in onze genen’. De doorgegeven erfenis leek altijd negatief en van jongs af aan reageerde ik heftig op het stukje ‘kunnen we niks aan doen’. Dan riep ik wanhopig en moedig tegelijk naar mijn moeder ‘als ik dat niet kan veranderen, dan hoeft het voor mij niet meer!’.

In al die jaren van kind af aan ben ik op zoek gegaan met mezelf en alle spiegels die ik tegenkwam in familie en vrienden en anderen die op mijn pad kwamen, naar de kiem van lastige dingen, fysiek en mentaal, om ze om te kunnen buigen. Ik ben er altijd van overtuigd geweest dat genen kunnen veranderen.

Altijd met behulp van de levenden.

Tot ik afgelopen november de volgende opdracht kreeg van een sjamaan: Ga het bos is, loop rond tot je een plant tegenkomt die je aandacht vraagt. Vervolgens graaf je die uit, met zoveel wortel als mogelijk.

Tussen al het mooie groen dat ik zo graag uit wil graven, valt mijn oog op een paardebloem. Ondanks mijn verlangen naar de andere, veel boeiender planten die ik zie, weet ik dat deze paardebloem het is die me roept. Ik zucht een keer en geef me eraan over. Ik beloof mezelf dat ik indruk zal maken met de enorme wortel die ik uit kan graven…. Langzaam en zorgvuldig begin ik te graven, tot ineens ‘pang’, de wortel knapt. Vlak bij de steel!!!

Bij terugkomst krijgen we om beurten verhaal over hoe we onze opgraving kunnen interpreteren.

Als één van de laatste hou ik teleurgesteld mijn zielige inmiddels verlepte paardebloem met wortelstompje omhoog, en de sjamaan begint te vertellen… alle mooie eigenschappen van de paardebloem komen langs, ik herken velen ervan terug in mezelf, en voel me steeds blijer worden.

Aan het eind droom ik van een tuin met alleen maar paardebloemen! Over het stompje wortel stelt ie me gerust: dat komt wel als het nodig is.

Waarschijnlijk is het dan voor mij niet aan de orde, die voorouders, besluit ik de dag. Met die voorouders heb ik niet veel, en nooit gehad. Ja, mijn overleden tante Agnes, maar die heb ik gekend, we hadden een speciale band, en na haar dood hebben we gewoon contact gehouden zeg maar :-).

Oja, en als kind was ik altijd op zoek naar iemand die mijn opa wilde zijn, want ik had geen opa, en dat vond ik toch wel heel erg zielig…

Mijn grootmoeder komt uit een artistieke familie van voorname architecten, beeldhouwers, musici en schilders, zegt Wiki. Willem Mengelberg, dirigent van het muziekgebouworkest, was haar oom. Ik herinner me dat daar wel mee werd gepronkt. Gek genoeg werden deze talenten nooit benoemd als onderdeel van onze genen. Wij waren natuurlijk van een andere tak.

Ja, misschien een beetje aanleg, maar om een grote te worden moest je toch wel van ‘andere huize’ komen. Zo heb ik mijn grootmoeder leren kennen: je had het gemaakt of je zou het nooit gaan maken. Ik begreep van haar dat ik het in ieder geval niet zou gaan maken.

Ik lijk aardig wat kwalen van mijn moeders familie te hebben overgenomen, en al staat een groot deel van mijn leven in het teken van het kantelen of opruimen van erflast, ik blijf tegen iets hartnekkigs aanlopen, wat zich steeds duidelijker aftekent in mij, als een brok zware, zwarte last, waar ik tegelijkertijd steeds minder vat op lijk te krijgen.

Als ik in december opnieuw een sjamaan ontmoet, die me zonder mijn verhaal te kennen, confronteert met een black burden inside, dat me tegenhoudt om vrij te zijn, vraag ik me opnieuw af wat dit kan zijn, zodat ik het los kan laten.

Ik krijg bij dezelfde sjamaan vervolgens de gelegenheid om in een geleidde meditatie op zoek te gaan naar mijn voorouders.

Als eerste ontmoet ik mijn tante Agnes, waarna mijn grootmoeder onverwachts naar de voorgrond komt. Ik sta perplex, dat ze me wil ontmoeten… en ben helemaal verbaasd over de enorme liefde die ze uitstraalt. Zo ken ik haar helemaal niet!

Als ik een beetje bekomen ben van deze overdonderende ontmoeting, kan ik haar vragen hoe ik onze relatie kan herstellen. Als antwoord krijg ik te horen dat ik haar kan vergeven.

Met dit verzoek onder mijn arm blijf ik voorlopig rondlopen. Echt vergeven doe je niet eventjes. En, eh, dan ook mezelf vergeven voor het feit dat ik deze liefde nooit heb kunnen zien…

Maar deze ontmoeting zet meer in gang. Wat kwam mijn grootmoeder doen? Waarom drong ze zich naar voren?

Mijn grootmoeder had mij Roos willen noemen, heeft ze eens verteld. Ze droeg zelf een ring met een roos, en zei me dat als ze er niet meer was, die dan voor mij was.

Jaren later als mijn grootmoeder overlijdt denk ik daaraan terug. Maar omdat de boedelverdeling nogal wat spanningen met zich meebrengt, besluit ik daar niet over te beginnen. Heel veel later komt mijn moeder met een potje dat ze nog had, en dat voor mij bestemd is. Hierin zit de ring met de roos.

De dag na de bijzondere spirituele ontmoeting met mijn grootmoeder, eet ik bij een vriendin en ineens noemt ze me ‘Suzanne’. Ja, zegt ze, gek he, soms vind ik gewoon dat mensen een andere naam zouden moeten hebben, en ik vind jou echt een ‘Suzanne’ of ‘Shoshana’ in het hebreeuws. We zoeken de naam op. In modern Hebreeuws verwijst Shoshana naar de roos…

Op de middelbare school had ik een keer straf en moest een uur eerder op school komen. Ik kreeg een boek te lezen over de oorlog. Niet mijn favoriete onderwerp, toen niet en nu nog steeds niet. Toch ben ik geboeid, en vraag het voor mijn verjaardag. Sindsdien staat het bij mij in de kast, is het vele malen meeverhuisd, heb ik het bij grote opruimingen altijd gehouden, en heb ik er nooit een letter in gelezen.

Nu ruim 30 jaar later valt mijn oog erop, en ik begin te lezen.

Ik vind het zware kost om in te duiken, maar voel ergens dat hier de sleutel ligt van ‘mijn zware last’ die ik meedraag, en niet bij me hoort.

Als een derde sjamaan mij in januari vertelt: ‘You need a new history’, kan ik alleen maar heftig ‘ja-knikken’.

Vorige week lees ik een artikel over Willem Mengelberg, over een groot fan van hem die de Mattheus Passion, waar Mengelberg destijds zijn stempel op heeft gedrukt, in zijn versie en visie wil gaan heropvoeren, en dat raakt me diep.

Ineens zie ik de doem in onze familie en mijn eigen last, het grote geheim, het er niet mogen zijn, je niet mogen uitspreken, en de straf voor als je doet waar je in gelooft, het besef dat een overtuiging ‘fout’ kan zijn en alles wat mooi is overschaduwt.

De oom van mijn grootmoeder, Willem Mengelberg, een groot muzikaal talent, voor wie muziek maken het enige en allerbelangrijkste in het leven was…

Na de oorlog is hij verbannen omdat hij tijdens de oorlog door is gegaan met dirigeren terwijl de joden één voor één uit zijn orkest verdwenen.

Mijn grootvader, vader, geliefde echtgenoot, gepassioneerd dichter en journalist, is na de oorlog opgepakt omdat hij fout is geweest in de oorlog. Zijn overtuiging heeft mensen pijn gedaan en verraden. Zijn daden smeken om vergeving.

Mijn grootmoeder heeft geprobeerd hem van zijn pad af te brengen, maar hij deed wat volgens hem juist was.

Zijn 6 kinderen van 4 t/m 11 jaar oud zijn levenslang veroordeeld. Ze hebben hun vader zien oppakken, er waren geen inkomsten meer, ze werden veroordeeld door familie, buren, vriendjes, vriendinnetjes en leraren. Ze leerden een enorm geheim te dragen, leerden dat het beter was je niet uit te spreken, te verbergen wie je bent en waar je vandaan komt, de pijn te dragen van de schande, de vernedering en het verdriet, het nooit meer trots kunnen zijn op je pa.

5 jaar geleden heb ik ontdekt dat mijn grootvader fout was in de oorlog.

Afgelopen maanden heb ik mijn grootvader een beetje leren kennen en leer ik de enorme impact van zijn leven op het mijne.

Hij schreef het volgende gedicht voor mijn grootmoeder:

Nu leef ik zonder haar maar haar vergeet ik niet:

van anderen ben ik stroef of luchtig heengegaan,

zij is mij goed geweest en ik deed haar verdriet;

kom ‘k ooit te boven wat ‘k haar blindelings heb misdaan?

 

Ik tracht te denken hoe dit alles is geschied.

Hoe kon ik ’t hart verharden tegen haar vermaan,

hoe kon ik martelen die mij lief was? ‘k Weet het niet.

Geen dan zij zelf kan me ooit van deze vloek ontslaan.

 

O vrouw, die me alles gaf en nauwelijks vroeg, gedoog

dat ‘k hier in eenzaamheid opnieuw mijn trouw belijd,

ziek en berooid, als Job geplaagd, geslagen

Geloof, geliefde, dat ook toen het jou bedroog,

diep-in dit zwerfziek hart toch koesterend al die tijd

Het heilige geheim der liefde heeft gedragen.

 

Wat zou ik hem graag ontmoeten.

Afgelopen zomer kwam ik op internet langs een opleiding waar ik helemaal vrolijk van werd. Zes weekenden met verschillende sjamanen uit alle hoeken van de wereld… 6 feestjes! Voor mij, als bewoner van Amsterdam 3-hoog een ideaal reizen over de wereld in eigen land ;-).

Mooie droom, en lekker blijven dromen, want ja, ik ben nu niet echt in de gelegenheid om een opleiding te gaan doen. Enthousiast als ik ben vertel ik er natuurlijk wel honderduit over tegen ieder die het horen wil.

En dan zegt een vriendin ineens, wat als ik je nou eens mag sponseren? Haha, wat een grappig idee! Na een tijdje kom ik er achter dat ze het serieus meent, waarna ik bedank en ’t aanbod afsla. Leuk idee, maar nee, dit is te raar!

Ik droom lekker verder, tot een maand later dezelfde vriendin vraagt of ik over haar aanbod heb nagedacht. Ja, zeg ik, en dat gaan we dus niet doen!

Laten we alsjeblieft goeie vrienden zijn en dat ingewikkelde geld erbuiten laten.

Als weer zo’n maand later zij me voor de derde keer het aanbod doet, word ik wakker… waar ben ik mee bezig? Nu komt er geld op mijn pad, sla ik het af?!?!

Ik geloof dat dienst en wederdienst niet 1 op 1 hoeft te zijn: als ik iets voor iemand doe, doet diegene op zijn beurt iets voor iemand anders, en zo door, en uiteindelijk krijg ik het via een omweg misschien wel terug in de vorm van een lied van een vogel op het juiste moment. Zo mooi is het uitwisselen van energie! Maar zo moeilijk als het ineens gaat om geld, dat ik ‘zomaar’ van iemand krijg…

Het kwartje valt. Ik ben niet verantwoordelijk voor haar keuze, ik hoef haar niet te beschermen, ik hoef het niet te snappen, dit komt op mijn pad en ik mag gewoon ja zeggen!

En ik zeg (met lood in mijn schoenen, dat wel) JA HEEL GRAAG!!!

En nu ga ik 6 feestjes vieren!!!

Tijdens één van deze weekenden, ontvangen we van de sjamaan een geleide meditatie, waarin we op zoek gaan naar een vorm van healen die bij je past.

Ik loop door het regenwoud. Bij een dorpje aangekomen, vraag ik de spelende kinderen mij de weg te wijzen naar de plaatselijke healer. Ze brengen me naar een soort efteling-huisje verscholen tussen de lianen en wacht voor een gordijndeur.

Als ik binnenloop zie ik hoe de healer met een patiënt bezig is. De healer is ‘a big african mama’ en het enige wat ze lijkt te doen is met een grote lach op haar gezicht een enorme bak liefde uitstralen vanuit haar borstkas. Ik onderga zelf een behandeling en neem uiteindelijk de plaats van de healer in waarbij ik de african mama word, super geaard en vol liefde.

Als we na de meditatie de opdracht krijgen om in tweetallen te gaan behandelen zoals we net in de meditatie hebben ervaren, ga ik in kleermakerszit naast mijn cliënt zitten. Mijn cliënt ligt op een mat op haar rug. Ik focus me op mijn hart en probeer de liefde te laten stromen. Omdat ik bij haar schouders en hals spanning waarneem, richt ik me voornamelijk op dit gebied. Aan het eind van de sessie ga ik ter afsluiting met mijn aandacht naar haar voeten. Het is een wonderlijk samenzijn. Ik ben vol verrast als ik na afloop haar feedback krijg: ze had het gevoel veel los te kunnen laten bij haar schouders en ’t was alsof ik op ’t eind nog even haar voeten vast had gehouden….

WOW!!!

 

Ik zou allerlei leuke en mooie dingen kunnen vertellen, maar vandaag even niet.

Vandaag worstel ik met alle goeie wensen en adviezen die ik afgelopen dagen en maanden mocht ontvangen, alle lessen die ik mocht leren, vecht ik tegen de grijze lucht en de moeheid, baan ik mij een weg door mezelf langs obstakels, verdriet en eenzaamheid, langs verhalen die ik had willen schrijven, langs de pijn van anderen waar ik niks aan kan veranderen, langs alles wat ik niet snap, op zoek naar zin en moed, gefocust op het licht, ook ergens in mij.

Ik zou allerlei leuke en mooie dingen kunnen schrijven, maar vandaag even niet.

Morgen misschien. Dan schrijf ik waarschijnlijk iets over hoe ik geduld en vertrouwen heb ervaren in 2015…

Dat het voor mij niet werkte in de thuiszorg is al snel duidelijk. Van de weinige uren per dag krijg ik niet eens de toegezegde uren, en in combinatie met het lage salaris is ’t voor mij niet te doen.

Tijdens mijn laatste schoonmaakdag vertelt mijn cliënt dat zijn hulp van 2 ¼ uur naar 1 ½ uur wordt teruggeschroefd. Dan te bedenken dat hij 20 jaar geleden tussen de 3 en 4 uur hulp zou hebben gekregen! Een kopje koffie zit er al lang niet meer in, maar nu is het helemaal nog maar een kleine stap naar de robot. En ik, ik ben precies op tijd weg…

Ik leef nog steeds van een lening, een paar cliënten en de lucht. En het gaat me goed, maar hoe ga ik dat in 2016 doen? Weer lenen??? Toch een uitkering??? Of door blijven zoeken naar ander werk?

De lening ben ik aangegaan om een doorstart met mijn praktijk te maken…. Maar van geen kanten komt daar beweging in.

Een uitkering brengt me 100 stappen in de andere richting van waar ik in geloof: los van alle regeltjes en verplichtingen, hokjes en onvrijheid.

Op zoek naar ander schoonmaakwerk dan maar, valt mijn oog op een oppasadvertentie. Dat kan ik natuurlijk ook!

Ik begin met 1 dag met een meisje van 1 ½. Eén van de eerste keren zitten we naast elkaar op de bank, en kijken elkaar aan, allebei met een blik van ‘ik weet ook niet waarom we bij elkaar gezet zijn, maar we gaan het ontdekken’. Het blijkt een wijze meid waar ik ongelofelijk veel van leer. Ik betrap mezelf erop dat ik haar een paar keer eigenwijs noem, op dezelfde negatieve manier waarop ik dat zelf vroeger te horen kreeg. Ik schrik, want hoeveel jaar heb ik dit niet als negatieve lading met me meegedragen, voordat ik ontdekte wat een bijzonder mooie eigenschap dit is. Vanaf dat moment leer ik met volle teugen, spiegelt ze mij, wijst ze me soms letterlijk terecht en beloont ze me met haar liefde, energie en leergierigheid.

Op een ochtend word ik wakker en weet ineens, die shiatsu praktijk moet stoppen! Daar zit al een jaar geen beweging in, en ik wil gewoon mijn huur nu kunnen betalen.

Ik heb van alles geprobeerd om mijn praktijk leven in te blazen, maar nog steeds geen verandering, geen ontwikkeling, geen nieuwe cliënten, alleen mijn trouwe enthousiaste fans die ik teleur zal stellen.

Soms moet je eerst iets loslaten, voordat er iets nieuws kan ontstaan… ik haal diep adem, stuur mijn definitieve beslissing rond, en adem uit…pfffff.

Ik krijg lieve en verbaasde reacties en iemand die me toewenst dat kinderen en shiatsu misschien in de toekomst een combinatie kunnen worden. Mijn eerste reactie is verbaasd: Ze snapt het niet, ik zoek gewoon een baantje! Maar de opmerking blijft hangen.

Kinderen zijn altijd een rode draad in mijn leven geweest. En kwam ik afgelopen voorjaar bij een leertraject voor ondernemers niet tot de doelgroep kinderen? Maar hoe kom je met kinderen in contact? Ik heb toen een paar tijdschriften voor ouders gekocht waar ik depressief van werd en heb toen mijn doelgroep met de tijdschriften in de prullenbak gegooid (papierbak 😉 ).

En nu komen de kinderen dan ineens ‘zomaar’ op mijn pad!

Over een paar dagen wacht er een jongetje op mij van een ½ jaar…

Ja, zoiets ga ik morgen misschien allemaal schrijven, maar vandaag niet. Vandaag blijf ik in bed, en draai me nog een keertje om.

Al weer een poosje terug hoorde ik dat er een verzoek binnen was gekomen van iemand die graag een individuele Vision Quest wilde doen in het najaar. Toen ik dat las schreeuwde elke cel in mij NEE! Het was duidelijk dat ik de uitnodiging om hierbij aanwezig te zijn af zou slaan. Ik voelde me niet geroepen hier aan mee te werken. Ik vond het ook een absurd verzoek, in het najaar…brrrr, ook nog in een bepaald tijdsbestek en bovendien een kamp voor één persoon. Ieders goed recht om te vragen, en voor mij ook een confronterend voorbeeld, want ik zou het niet gedurfd hebben om te vragen, al had ik heel sterk het gevoel gehad dat dit heel goed voor me zou zijn, zoals kennelijk bij deze persoon.

Nooit had ik gedacht dat de vaste begeleiders dit verzoek waar zouden kunnen maken, en zo verbaasd ben ik dan ook als ik de definitieve bevestiging en data doorgestuurd krijg. Alles is geheel vrijblijvend. Leuk als ik erbij ben, prima als het niet zo is.

Vanaf dat moment begint bij mij de verwarring: waarom roept alles in mij ‘nee!’? Roept alles nog steeds ‘nee!’ nu het wel doorgaat? En wat is dat dan precies wat zo hard roept?

Is het mijn ziel die niet in het bos wil zijn? Hmmm, niet echt….

En als me dat duidelijk wordt, kom ik langzaam uit op oude imprinten…alleen maar oude imprinten die roepen: “ ’t is echt te koud!”, “heel slecht voor mijn lijf om nu te gaan kamperen”, “die deelnemer moet gewoon leren dat het niet zomaar op elk gekozen moment kan!”, “ Kamperen in oktober is absurd!”, “Wat kan ik nou helemaal doen met die kou?”, “al dat vocht is zo slecht voor mijn gewrichten”, “waarom word ik voor zo’n dilemma gezet?”, ”wat kan ik voor iemand betekenen als ik zo boordevol oordelen zit”, “dit hele idee is gewoon belachelijk!”, “de Vision Quest is gewoon iets van de zomer”, ….

Ik word gek van ’t niet kunnen beslissen. Al meerdere malen heb ik besloten om niet te gaan, maar ik kom er niet toe om daarover een mail te sturen. Wat houdt me tegen?

Het is tegen zessen, een grijze dag en ik ga nog even naar buiten voor een wandeling. Ik besluit dat ik het maar laat liggen. Dat het zich vanzelf wel zal oplossen. Niemand zit nu op mijn beslissing te wachten, want niemand verwacht dat ik nog zal komen, of is er überhaupt mee bezig. Het is alleen ikzelf die vindt dat ik duidelijkheid moet scheppen.

Gister had ik workshop in Hilversum waar een heerlijke appeltaart klaar stond. Omdat ik om medische redenen momenteel geen suiker en geen tarwe gebruik, maar ook wel eens lekker over de scheef wil kunnen gaan, want dat is ook gezond :-), liet ik me dit keer overhalen, met de gedachte: ‘Als ik blijf geloven dat het niet goed voor me is, zal ’t ook niet goed voor me zijn’. Het is een lastige omdat ik duidelijk verbetering van fysieke kwalen heb, sinds ik geen suikers en koolhydraten meer eet. Maar aan de andere kant geloof ik ook dat het lichaam luistert naar de overtuigingen die de eigenaar met zich meedraagt.

Dit heerlijke stukje taart brengt me er ook vandaag toe, om nog meer oude imprinten los te willen laten.

Als ik me afvraag wat mijn ziel wil, dan hoor ik enkel: buiten zijn! in de bossen zijn! de zee zien, horen, voelen, proeven, dansen! Mijn ziel heeft totaal geen last van kou, weertypes, pijnlijke gewrichten, ‘lastig handelen’ van mensen of oordelen over mensen…

Dan wordt mijn aandacht getrokken door een boom. Een boom waar ik al duizend keren langs ben gelopen, en die nu voor het eerst ‘roept’. Ik besluit hem even te begroeten en ben verrast hoe groot ie eigenlijk is. Als ik door wil lopen, word ik naar de picknicktafel gezogen die naast de boom staat, en daar ga ik zitten, en schrijf dit verhaal.

Al schrijvende begin ik steeds nieuwsgieriger te worden wat daar in de Drentse bossen op me staat te wachten… zal ik weer zoveel dromen? Wat zal ik nu weer gaan ontdekken? Ik kan niet wachten deze bijzondere deelnemer te ontmoeten!

Pfffff…ik geloof dat ik binnenkort ga kamperen in Drenthe…

Super!

Brrrrr!

Nu ruim een jaar, kamp ik met schouder- en armklachten. Ontstaan vanaf het moment dat ik weer in Amsterdam woon. Wel een duidelijk signaal van mijn verzet hier niet te willen zijn.

Op fysiek gebied leer ik dit jaar veel mooie dingen over de kennis en mogelijkheden in de alternatieve geneeskunde.

Emotioneel probeer ik mijn nieuwe plek hier in Amsterdam weer te accepteren. Nou ja, nieuwe plek… de plek is hetzelfde maar ik ben zo anders!

Tijdens de camino was ik gezond en gelukkig, met mijn 13 kilo rugzak en levend op voornamelijk wit brood met camembert en nergens last van. Terug in Nederland zijn wit brood en camembert voor mij verboden terrein volgens elke alternatieve behandelaar, en mag ik voorlopig geen gram meer op mijn rug!

Spiritueel vraag ik me af wat mijn armen me te leren hebben. Dat ik mag leren om overal gelukkig te zijn wordt me al gauw pijnlijk duidelijk. Als je echt gelukkig bent, maakt het niet meer uit waar je bent. Pffffff, mooi en vooral makkelijk gezegd! Hoe kom het toch dat een omgeving zo bepalend kan zijn voor geluk, en waar zit dan dat knopje waarmee ik de omgeving uit kan zetten? Of het geluk aan.

Mijn armen houden me tegelijkertijd ook nog eens tegen om mijn shiatsu praktijk uit te breiden. Dat helpt het geluk niet mee. Wat is daar dan toch de bedoeling van? Van een paar wijzen hoor ik dat ik uiteindelijk zonder aanraken zal gaan werken. Dat verbaast me niet, al heb ik nog geen flauw idee hoe dat in zijn werk zal gaan, en waarom mag ik tot die tijd niet gewoon lekker Shiatsu-en???

En dan… afgelopen maand leef ik 12 dagen in de bossen van Drenthe, als staflid van de Vision Quest, als blije kip tussen de bomen en de keuken…

Voordat de deelnemers het bos inlopen voor hun 4 dagen retraite, laten ze een voorwerp achter, iets dat hun dierbaar is. Deze voorwerpen krijgen een plek in de tipi tent in het basiskamp.

De dag na vertrek heb ik een heel sterk gevoel dat ik met de voorwerpen wil zijn. Ik vertel dit de andere stafleden en ze zeggen me dat dan ook te gaan doen. Eenmaal zittend bij de voorwerpen in de tent vraag ik me af wat ik nou moet gaan doen??? Mijn gevoel houdt zijn mond. Ik besluit maar te gaan mediteren, dan doe ik tenminste iets.

Na korte tijd komt er een naam in me op van één van de deelnemers. Ik pak het betreffende voorwerp erbij en in mij gebeurt er iets. Uiteindelijk komen alle 8 namen voorbij en wieg ik het ene voorwerp, moedig ik het volgende aan, geef een ander voorwerp advies en daag weer een ander voorwerp uit. Het is een bijzondere ervaring die me blij maakt, waarna ik er vervolgens alles aan doe om mezelf duidelijk te maken dat ik het allemaal natuurlijk verzonnen heb.

Als kleine test pak ik nog één van de voorwerpen op, waarna direct datzelfde gevoel terugkomt wat ik daarvoor ook bij datzelfde voorwerp had…

Ik moet denken aan de eerste keer dat een healer mij vroeg of ik in Bach Bloesem geloofde. Wist ik veel. Geen idee. Nooit van gehoord, maar doe maar, ik sta voor alles open. Hij koos op intuitie een flesje uit het rek en gaf het me in de hand. Ik werd direct héél verdrietig. Bij een volgend flesje veranderde mijn gemoed gelijk in iets heel anders. Toen we de betekenis van de flesjes opzochten waren ze precies in de roos, wat betreft wat er toen in mijn leven speelde.

Tja, dat anderen dit soort dingen kunnen, tuurlijk, maar ikke???? En op afstand???

De volgende dag wil ik weer bij de voorwerpen gaan zitten, om te kijken wat er gebeurt. Maar ik heb een heel sterke drang om eerst te gaan wandelen. Ik licht de staf in en ga op pad. Even voor mezelf en met mezelf… denk ik. Al gauw komt er een naam van een deelnemer binnen. Ik kijk op en het landschap dat ik zie, vertelt mij hoe het met diegene is. Ik maak een foto, krabbel wat in mijn boekje en wil verder lopen als er een nieuwe naam naar boven komt. Ik heb nog geen 2 passen gezet, maar als ik opkijk heb ik een totaal ander beeld voor me. En ook dit beeld  ‘vertelt’ me waar deze deelnemer op dit moment staat. En zo gaat het door, en krijg ik 8 totaal verschillende beelden in een afstand van nog geen 30 meter.

Na afloop van mijn wandeling gebruik ik alle mogelijke verontwikkelde gaven die ik bezit, om dit gebeuren allemaal onderuit te halen, af te doen als fantasierijk, heel knap verzonnen… dacht je nu echt dat jij dit zou kunnen? En diep van binnen is er een weten, een weten dat zegt dat het echt is.

Pas als ik thuis ben realiseer ik mij dat er een begin is gemaakt met werken op afstand. Voor het eerst heb ik zo duidelijk ervaren hoe communicatie op afstand plaats kan vinden.

Zonder mijn pijnlijke armen was het anders gelopen.

Ik weet dat als ik een groeiende (en bloeiende) shiatsu praktijk had gehad, dat ik niet in deze week in Drenthe terecht was gekomen, en dat ik moeilijk van mijn mooie en fascinerende fysieke werk was losgekomen.

En hoe bijzonder is het te ontdekken dat mijn armen in deze 12 dagen meer geheeld zijn dan in het afgelopen jaar!

Heb ik deze 12 dagen gedaan wat in de camino als vanzelf gebeurde: ik heb mijn ziel gelukkig gemaakt. Een sterker geneesmiddel is er volgens mij niet.

Dromen vind ik heel bijzonder en zijn voor mij meestal spiegels van een situatie waarin ik me bevind, waar ik van kan leren, en een enkele keer is het een boodschap of aanwijzing. Maar zo vaak herinner ik me dromen niet.

In het kennismakingsweekend, een week voor de Vison Quest van start ging, had ik een droom waar ik weinig zin in had, en wuifde hem weg. Toen mij bij het ontbijt rond het kampvuur werd gevraagd of ik had gedroomd, was ik even van mijn stuk gebracht en zei ja. Bij het zien van de gretige ogen van de staf liet ik weten dat ik geen zin had om het erover te hebben. Ik kreeg te horen dat er nog wel meer dromen zouden volgen. Het is kenmerkend aan de Vision Quest dat het contact met de spirits, of de onzichtbare wereld noem ik het maar even, heel intens is en dat kan zich onder andere uiten in dromen.

Nou, en dat heb ik geweten!

Het is vast wel duidelijk dat ik graag schrijf en graag mijn ervaringen deel. Inmiddels reis ik niet meer fysiek over de wereld en ontdek beetje bij beetje dat deze reizen plaats hebben gemaakt voor reizen in mezelf en reizen die steeds spiritueler worden. En OOH wat is dat eng voor mij om over te schrijven!!!

Naast mijn al oude stem van binnen “ wie zit er nou helemaal op jouw verhaal te wachten”, is er nu ook de spanning om het onzichtbare en onbenoembare onder woorden te brengen. Het onzichtbare dat ik al mijn hele leven ken, maar wat pas een kort jaar geleden de weg naar buiten heeft gevonden. Wat er ineens mag zijn…

Die spanning is misschien wel net zo uitdagend als de spanning van het ontdekken van nieuwe landen, nieuwe culturen, nieuwe mensen (nieuwe beestjes :-)), dus schrijf ik voorlopig maar even door.

Hierbij wil ik mijn mooiste droom uit Drenthe met jullie delen.

Binnen 15 minuten koop ik een huis via Marktplaats voor 190.000 euro. Even snel want ik moet ook nog naar het ziekenhuis. Het is me niet duidelijk waarvoor. In het ziekenhuis zijn er heel veel mensen voor mij, onbekenden en minder bekenden. Ze blijven op afstand en amuseren zich. Er is één goede vriend aanwezig waar ik een goed gesprek mee heb. Het is alsof we iets evalueren, alsof ik iets afsluit en me voorbereid op iets nieuws.

Als ik vanaf een afstand naar mijn huis kijk, ontdek ik pas hoe enorm groot het is; het heeft zelfs een zolder!!! Dan realiseer ik me dat ik het huis eigenlijk helemaal nog niet echt gezien heb, en dat het ook best wel goedkoop was, voor de oppervlakte en de hoeveel grond met zand, bomen en water erbij. Dan is er misschien ook wel een hoop mis… Ik vlieg naar het huis (dat kon ik vroeger ook!), zie van bovenaf dat al die mensen uit het ziekenhuis zich hier ook vermaken, en kom binnen in de hal, waar inderdaad blijkt dat de vloer verzakt is, en water omhoog borrelt.

Ik ben heel rustig en kom op het idee dat al die mensen misschien wel willen helpen, en naast mijn deel van het huis is er nog genoeg ruimte voor mensen die even een slaapplek nodig hebben. En mijn nieuwste ontdekking schiet me te binnen: Ik kan koken!

Ik word heel blij wakker en heb het volste vertrouwen dat dit huis er een keer gaat komen. Geen idee waar, maar ik weet dat het ergens op me wacht.

Later die dag bedenk ik ineens beteuterd dat deze droom misschien alleen maar een symbolische betekenis heeft. Als ik me dat vervolgens ga voorstellen, word ik zelf dat enorme huis, waar ik me zo thuis voel, waar ik kan vliegen, waar plek is voor mij en voor zoveel anderen die langskomen, waar ik mensen iets te bieden heb en zij mij, en waar iedereen zich goed vermaakt. Bij die symbolische realiteit doet het fysieke huis er helemaal niet meer toe.

Hoe mooi kan een droom zijn? En hoe mooi de werkelijkheid… welke dan ook.

Twee weken in de bossen in Drenthe, heerlijk! Maar ook het Walhalla voor de teken. Teken, vlooien, luizen…ik ben niet snel mijn bodem kwijt maar als dit kleine grut op mijn pad komt, ben ik al snel totaal de weg kwijt. En natuurlijk zie ik ze vaker passeren dan wie dan ook in mijn omgeving.

Wat hebben die kleine zielen me toch te vertellen?

Toen ik met de camino begon, ontdekte ik al gauw dat ik bang was voor de blaffende honden, die ik onderweg tegenkwam, en voelde ik hoeveel energie het kost om bang te zijn. Ik vond dat verspilde energie, energie die ik bovendien zelf hard nodig had, en besloot ter plekke dat ik niet meer was voor honden. Ja, zo’n beslissing kan je dus blijkbaar gewoon nemen! Ik had nog alle tijd om te ontdekken hoe ik honden dan wel kon benaderen. Voorlopig zaten ze allemaal nog vast en veilig achter hekken. Pas in Frankrijk zou ik meer loslopende honden tegenkomen en in Spanje de agressieve verwaarloosde honden.

Vanaf dat moment ben ik in gesprek gegaan met elke hond die ik tegenkwam, heb ik blaffende honden gecomplimenteerd met hun goeie waakzaamheid en de loslopende honden uitgenodigd met me mee naar Santiago te lopen. Vooral deze uitnodiging leek vaak tot verwarring bij de honden te leiden. Ze liepen geen van allen mee, maar lieten me wel verder met rust. Nou ja, op één zo’n gniepig vals keffertje na dan. Die had ik over het hoofd gezien toen ik met een andere hond in gesprek was. Zeker jaloers.

Geen hond krijgt mij er meer onder, maar zo’n kleine parasiet…

Twintig jaar geleden was ik met een theaterproject in de bossen in Denemarken. Er was toen nog niet veel bekend over teken, en het advies wat ik toen kreeg, was om de opgelopen teken te laten zitten, vooral niet lastig te vallen, en te wachten tot ze zich dikgegeten hadden en weer los zouden laten. Ik heb toen zo’n 5 dagen met 3 steeds dikker wordende balletjes in mijn lijf rondgelopen, wachtend tot ze verzadigd waren en mij niet meer nodig hadden. Niet heel plezierig, maar ook niet angstig.

Inmiddels hebben de lyme verhalen me wel bang gemaakt.

Vorige zomer kwam ik na een korte boswandeling thuis met wel 7 teken in mijn lijf gewroet! Paniek! Bodem weg, antibiotica erin en nooit meer naar de bossen!

Dan een jaar later uitgenodigd worden om 2 weken in de bossen van Drenthe door te brengen… Een uitnodiging die ik niet af kan slaan. Niet af wil slaan. Zeker niet voor zo’n lullig beestje!

Ik bereid me er mentaal op voor, wil niet meer bang zijn voor die beestjes.

In Drenthe deel ik mijn verhaal met een staflid, en kort daarop geeft ze me een grote stok die ze zojuist gevonden heeft. Hij is prachtig mooi met een fascinerende tekening, ingekerfd door een heel klein beestje. Ik krijg de stok om later in ’t vuur te verbranden en mijn beestjesfobie voorgoed achter me te laten. De stok ligt zolang voor mijn tent en elke dag bekijk ik hem even. Elke dag lijkt ie mooier te worden. Tot ik besluit er een stukje voor thuis af te zagen. Maar welk stukje dan? Uiteindelijk ontdek ik dat ik hem helemaal niet meer wil verbranden, niet meer kan verbranden. Zo’n mooie stok! Met dat kunstig uitgevreten patroon…

Twee weken lang ben ik de enige van de groep die nog geen teek gezien heeft. Tot de laatste dag. Dan vind ik 2 kleine teekjes op mijn been. Ik ben de rust zelve, ik voel me koel en trots als ik ze in alle rust verwijder. Bodem in tact, fobie genezen en een prachtstok om mee naar huis te nemen. Zo mooi die kleine beestjes :-).

2 Weken in de Drentse bossen, daar was ik afgelopen weken.

Daar was ik weer thuis.

Uitgenodigd als staflid bij een Vision Quest, een natuurretraite voor mensen die vastgelopen zijn, een antwoord op een vraag zoeken, en/of het contact met hun ziel, hun hart, hun intuitie, hun innerlijke kracht terug willen vinden.

Als staflid of als deelnemer, buiten de praktische rol en taakverdeling om, maakt het eigenlijk weinig verschil: we zijn allen in het bos, we zijn allemaal zoekende, en we laten ons allemaal leiden en begeleiden op ons individuele pad door de wijsheid en de krachten van de natuur en de spirits om ons heen.

Volgens mij heb ik de wereld van alles te bieden, maar wat? en in welke vorm? zijn mijn vragen, waarmee ik deze weken instap.

Ik ervaar weer de blijdschap en de vrijheid waardoor ik me op de camino zo goed heb gevoeld, met nu alleen het verschil dat ik in een kleine gemeenschap leef en verantwoordelijk ben voor de keuken. Ik zie het als een mooie oefenplek om het vrije leven van de camino en het gestructureerde Amsterdamse leven te leren combineren.

Het bijzondere van deze gemeenschap is, dat alles er mag zijn, iedereen mag zijn wie die is, en alle communicatie vanuit een liefdevol hart komt.

Deze weken doe ik allerlei bijzondere ontdekkingen (ik kan koken!), verleg mijn grenzen (zingen voor de groep!), ervaar een nieuwe vorm van communiceren, leer nog beter de bomen te verstaan en loop bovenal 2 weken rond als een blije kip :-).

Op een avond rondom een groot vuur gaat de vraag rond wat voor weerbericht het die dag in jezelf is geweest. Om beurten delen we ons persoonlijke weerbericht. De wolken, regen en donderslagen zijn alom aanwezig. Ik word onzeker, want ik ervaar alleen maar stralende zonneschijn… dat kan niet goed zijn, wat zie ik over het hoofd, wat verberg ik, hou ik iets tegen of voel ik het niet goed… Uiteindelijk voeg ik er, als ik aan de beurt ben, wat ochtendmist en een wolkje in de verte aan toe, maar eigenlijk is het gewoon stralende zon, de hele dag!

Zonder te weten wat het precies inhoud om keukenverantwoordelijke te zijn, vertrek ik vanuit Amsterdam met mijn autootje vol etenswaar voor de eerste dagen. Wat ik eerst in een paar dagen allemaal naar 3 hoog heb gesjouwd, sjouw ik op een dinsdagochtend allemaal weer naar beneden, en ik moet lachen om het slapstick gehalte hiervan.

In Drenthe installeer ik me in de grote keukentent, mijn domein vanaf dat moment, waar ik de meeste dagen te vinden ben om lunch en avondeten klaar te maken. Wat een feest en wat een ontdekking! Dat ik dat kan, dat ik het leuk vind en ondanks het vele werk ook nog eens zonder stress. Dat had ik voor mijn camino nooit kunnen doen. Dan was er misschien wel elke dag te eten geweest, maar nooit vanuit zoveel ontspanning en plezier.

Ik ben hier bij de Vision Quest om te ontdekken waar behoefte aan is, waar ik mensen mee kan helpen. Ik krijg al enige tijd steeds sterker het gevoel dat ik ‘gewoon mezelf’ heb aan te bieden, maar dat is in deze maatschappij best lastig te verkopen. Dan is deze ik-kan-koken-ontdekking wel een heel fijne praktische oplossing!

Vooraf had ik nog gedacht dat ik misschien deelnemers zou kunnen behandelen of meer gesprekken met ze zou hebben, maar beide zijn niet echt aan de orde.

Vaak stokt mijn stem als ik iets wil zeggen, en weet ik dat mijn woorden zoveel minder zullen zeggen dan de stilte.

Dit is voor mij lastig accepteren, want hoeveel waarde hebben woorden niet gekregen in onze maatschappij, en bij mij. Accepteren dat ik ook hierin niet helemaal aansluit…

Mijn hele leven verlang ik er al naar dat ik alle kennis die ik ervaar op het juiste moment uit kan spreken. Woorden blijven in mij ronddolen en verdwijnen elke keer als een moment zich voordoet om ze uit te spreken.

Gelukkig heb ik altijd mijn pen als verlossende uitweg.

Ik herinner me nog als 13 jarige, dat ik altijd de stille was in vriendenclubjes, en de woorden in mij vochten om uitgesproken te worden. Ze kwamen niet, terwijl ik zoveel te zeggen had.

Een klasgenootje reageerde verbaasd toen ik dit eens vertelde en zei dat er toch ook luisteraars moesten zijn, alsof dat meest vanzelfsprekend was. Het heeft het gevecht binnen in mij iets gesusd, maar het gevecht en het verlangen mee te kunnen doen zijn nooit helemaal verdwenen.

Deze weken in de bossen van Drenthe ben ik gaan houden van mijn stilte, de woorden van anderen en mijn stille plezier. Dankzij mijn keukentaak, kon ik 2 weken zijn, genieten en liefhebben en kon ik de woorden bewonderen die anderen op een natuurlijke manier spraken.

En daar mag ik dan nu weer lekker over schrijven 🙂

De eerste week schoonmaken bij de Thuiszorg heb ik het erg moeilijk. Werken met al die chemische schoonmaakmiddelen, met een to do lijst en de wijzers van de klok, soms in een huis dat doet denken aan de rookcoupé van vroeger (Oh wat was ’t daar altijd gezellig! Last van de rook? Hoezo??? Dat bestond toen nog helemaal niet!).

De tweede week heb ik mijn draai gevonden en heb er helemaal zin in. Met een gouden tip om de rook te ervaren als de frisse berglucht van Zwitserland, ben ik lekker bezig en geniet van mijn nieuwe job en de mensen.

Thuis ga ik nog even door, want het verschil tussen mijn huis en de werkadressen wordt nu wel erg groot.

Op vrijdagmiddag kan ik eindelijk kijken wat ik netto met mijn 2 dagen noeste arbeid heb verdiend. Dat blijkt 66 euro te zijn… Oeps, ik wist dat er belasting van af zou gaan, maar zo veel? Ik bel gelijk het uitzendbureau, met de mededeling dat er iets mis is gegaan. “Anders stop ik natuurlijk direct” voeg ik er lachend aan toe. Ik wacht op haar verlossende “Oja, ik zie het al”, maar dat blijft uit.

Mijn mooie doordachte financiële plan voor komend half jaar stort bij deze weer in elkaar.

En verder: Ik verdien dus 6,50 per uur, met een baan waarin je gemiddeld 5 uur per dag kan werken, omdat je per dag 2 adressen mag doen, en daar krijg je 2 of 3 uur voor, waar je er 25 jaar geleden 3 tot 4 uur over mocht doen. Het is soms aanpoten, dus na 6 uur heb je er echt wel een werkdag opzitten.

Ik ben verbijsterd. Niet wat betreft mijzelf, maar dat dit kan en het besef dat dit dus voor heel veel mensen zo is. Ik raak weer helemaal in de war als ik ook nog eens denk aan al die mensen die een heel veel-voud hiervan verdienen.

Had ik al gezegd dat ik de wereld soms een beetje raar vind?

Denkend aan mijn eigen financiële situatie besluit ik al snel dat het geen zin heeft om me hier weer helemaal in te storten. Ik heb al zoveel tijd en energie gestoken in het zoeken naar een financiële oplossing op korte termijn zonder dat het iets werkbaars heeft opgeleverd…

Laat ik nou gewoon maar doen waar ik goed in ben, en waar mijn hart ligt: wandelen.

Ik vertrek de volgende dag om 11 uur met lunch en water van huis. Ik heb ook een selfie stick bij me, op aanraden van, omdat lezers wel eens een foto van mij bij mijn blog zouden willen zien…zucht… nou, ik blijf voorlopig maar doen waar ik goed in ben ;-).

Na anderhalf uur lopen ruik ik eindelijk weer heerlijke koeienstront.

Waar loop ik eigenlijk heen? En waarvoor?

Tijdens mijn tocht naar Spanje was er altijd een doel in de verte, of een kopje koffie op korte termijn. Vandaag beiden niet. Dit doel-loos lopen brengt me misschien nog meer in het moment. Ik volg de Amstel, met de stroom mee, ondanks dat het water de andere kant op stroomt, en verbaas me over de vele prachtige veldbloemen langs de kant van de weg. Ik kom niet snel vooruit omdat ik overal foto’s van wil maken om het te kunnen delen. Toen ik in Frankrijk liep plukte ik in gedachte hele veldboeketten en stuurde die dan naar vrienden en familie.

Ik geniet van mijn lunch en mijn vrijheid.

Als ik aan het eind van de middag moe word, neem ik het pontje naar de overkant en loop weer terug. Das een beetje een nadeel van ‘het moment’, dat houdt zich niet bezig met al die kilometers die ook weer terug moeten…

Tegen 8en ben ik blij weer thuis te zijn, kapot, een blaar, zere rug, moe, honger en heel gelukkig!

Een probleem is een probleem als je het als een probleem ziet. De hele wandeldag heb ik geen probleem gehad, en als ik thuis ben, bedenk ik dat de huur pas over 3 weken betaald hoeft te worden. Dus ik heb nog steeds geen probleem. Ik heb het volle vertrouwen dat ’t zich oplost…zolang ik maar blijf doen waar mijn hart ligt.

Sinds een paar dagen loop ik weer met een grote grijns op mijn gezicht en vlinders in mijn buik. Ik ben weer verliefd op t leven! Eindelijk kan ik weer genieten van de reizen die ik mocht maken, ipv boos en verdrietig te zijn dat ik weer in Nederland woon.

Ik vond het zo oneerlijk dat ik na zoveel vrijheid weer opgesloten werd…

Als ik dit opschrijf geneer ik me een beetje. Maar ik ben vooral blij.

Blij met mijn huisje op 3-hoog, blij met alle spullen die ik heb weggedaan en alle spullen die ik nog heb, blij met mijn baantje in de thuiszorg en de mensen die ik daar ontmoet, en blij met de rijkdom van al mijn ervaringen en de mogelijkheid die nu te delen met iedereen die het horen wil. Laat ik maar eens aan de slag gaan!

Een half jaar geleden zei mijn spirituele moeder mij dat ik met bomen kan praten. Ik knikte bevestigend, ja, dat weet ik. Want dat weet ik. Maar ja, weten betekent nog niet ‘weten hoe’…

Ik besluit om als eerste contact, te beginnen met het omhelzen van bomen, ze te voelen. Dat vind ik al een hele uitdaging. Ik zie gelijk al een boom voor me, een pachtige oude boom, op een grasveld, een kwartiertje lopen van mijn huis, waar ik wel gezien kan worden, maar toch niet heel erg in het zicht sta. Ik weet het zeker, dat is mijn boom!

Op weg daar naartoe, valt me een andere boom op. Hij staat op een kruispunt met stoplichten, langs een drukke weg. Het valt me op hoe krachtig en mooi hij daar staat, op deze afschuwelijke en vieze plek, waar je als boom toch niet zou willen staan.

Ik krijg een kriebel in mijn buik en iets van een stem die me laat weten dat dit mijn boom is. Vaag gedoe weer allemaal, en ECHT MOOI NIET dat ik deze boom op dit kruispunt ga staan knuffelen!

Ik wuif het weg en loop verder door naar ‘mijn oude wijze boom’ op het grasveld. Ik maak contact en zit lange tijd op zijn wortels tegen de stam geleund. Het is een prachtige boom, zeker. En goed toeven hier. Verder niks. En ik weet…mijn boom staat ergens anders…op een druk kruispunt, prachtig mooi en sterk te staan, ongestoord door de plek waar die eens is geplant.

Bedrukt loop ik naar huis.

Diezelfde week wil een leraar en mijn grote voorbeeld van de shiatsu opleiding een behandeling bij mij afspreken. Dat is wel het engste wat ik mij kan voorstellen! ‘De grote meester’ bij mij op de mat!!! Hoe ga ik dat redden???

Het antwoord komt bijna direct: als ik die boom durf omhelzen, daar op dat kruispunt, als ik me niet schaam om de liefde die ik voel te tonen, als ik net als die boom vol zelfvertrouwen durf rechtop staan ongeacht mijn omgeving en situatie, dan kan ik ook ‘de grote meester’ behandelen.

Een paar weken later is het moment daar en sta ik met borst en buik tegen de boom geleund en voel hoe een enorme balast van me afglijdt en hoe kracht en bemoediging door me heen stromen.

Deze boom is nog steeds mijn grote liefde en spiegel, al heb ik er sindsdien vele bomen bij gekregen. Van deze heb ik een belangrijke les te leren, bij deze boom blijft het spannend om hem te omhelzen, en vaak loop ik alleen maar langs, vecht ik met mezelf en luister ik niet, maar weet dat die geduldig is en begrijpt, dat ie mij goed vind zoals ik ben, en dan heb ik hem toch gehoord.