Wij zijn natuur.
Op de een of andere manier zijn wij mensen gaan denken dat wij los staan van de natuur, dat wij geen natuur zijn.  En dat zit diep in onze cellen geprogrammeerd. 
Ook bij mij. En steeds duidelijker wordt me, dat de wereld er baat bij heeft dat we ons dat gaan realiseren.  Werkelijk realiseren.

Ik kreeg laatst de zin door, “ik wil geen hulpverlener zijn”.
Leuk… net klaar om mn praktijk weer nieuw leven in te blazen, en aan de start van een opleiding Germaanse Geneeskunde, en dan “Ik wil geen hulpverlener zijn.”

Met die zin speel ik nu al een aantal weken, draai ik het om en om, spoel het in m’n mond, laat het dwarrelen door mn hoofd, spreek het af en toe hardop uit, om er vervolgens mee te gaan slapen.
Wat is dan een hulpverlener, of, wat betekent het voor mij?
Hulpverlener zijn, er voor een ander zijn, uitreiken naar een ander, de ander helpen, goed doen, samen dragen. En bij alles voel ik het ‘te kort aan mezelf’, het uit mijn lood raken bij mijn beweging naar de ander.
Helpen wordt gewaardeerd, het wordt beloond, het wordt verwacht, het is een positieve eigenschap, vooral voor vrouwen. Ik zie t om me heen. Je dient, je helpt, je zorgt.
Ook voor de aarde zijn we gaan zorgen, ook voor de natuur. Alsof wij daar los van staan…
De aarde vertelt me wel voor zichzelf te zorgen, en ook de bomen zeggen geen hulp van mij te willen. En nee, ze doen het niet alleen. Ze zijn verbonden met elkaar, ze zien elkaar, respecteren elkaar, bewegen met elkaar. Dat is anders.

Zorg ik wel voor mezelf? Ja, ik zorg voor mezelf. Maar dat wil niet zeggen dat ik alles alleen doe. Ik ben verbonden met jou, verbonden met de aarde, verbonden met de wezens, de elementen, de planten en de dieren. We zien elkaar, respecteren elkaar, de bomen en de planten, de mensen, de dieren en de aarde. Nu mag ik ook leren weer samen te bewegen.

Zorg ik voor de aarde? Nee, ik zorg niet voor de aarde. Ik heb wel groot respect voor haar, en zal er alles aan doen om haar niet te schaden, om haar te zien in al haar pracht en kracht. Zoals zij ook mij ziet. Zij geniet van mijn aandacht en ik van de hare. Als ik het moeilijk heb voel ik haar vanzelfsprekende liefde, en ik hoop dat ik alert genoeg ben om haar te zien als ze pijn heeft. Het gaat bij mij niet vanzelf, want het zit ook in mijn cellen diep geprogrammeerd dat ik los van de natuur sta. De aarde vraagt mij niet om voor haar te zorgen. Ze wil gezien en gehoord, net als jij en ik.

Kan ik wel praktijk voeren als ik geen hulpverlener wil zijn?

Ja en nee.
Niet als ik mezelf daarmee te kort doe, mezelf verlies, een ander wil helpen, een ander wil helen.
Wel als ik in m’n kracht ga staan, in contact met mezelf, met moeder aarde, de spirits, de zee en de bomen. Wel als ik blijf luisteren, luisteren in mij en om mij heen.

Jezus was geen hulpverlener, hij leefde in verbinding en was daarmee een voorbeeld en heler voor velen. Evenals de sjamanen die ik op mijn pad mocht ontmoeten en de bomen om mij heen mijn leraren zijn. Zij leven het leven mij voor als een spiegel. En helen mij.
Ik heb nog even te gaan😉

Dankbaar onderweg te zijn 💚