Beeld van Aylen Liora

Vandaag is het tijd voor het bos en taart! Het is vandaag de geboortedag van Agnes, mijn tante Agnes.

“De ogen van een pop

pop doet haar oogjes open…

baby lust de melk niet meer,

peuter wil niet naar school,

kind is lastig,

puber baalt van ouders,

student kraakt huis,

echtpaar gaat scheiden,

minister faalt,

koning neemt ontslag,

de neutronenbom neemt zijn plaats in,

pop doet haar oogjes weer dicht…”

Andrea, 1981, 2^e klas, 13 jaar ”

De woorden van bovenstaand gedicht, raakte jou destijds, alsof het je eigen woorden waren. Ik herinner me dat je de tekst wilde hebben, en je hebt het al die tijd bewaard. Ik kreeg ze van je terug na je zelfgekozen dood, tezamen met een afscheidsbrief en een aardenwerk beeldje.

Vandaag vier ik jouw geboortedag. Het is 23 maart.

Na jouw dood vroeg ik me af of ik zelf ook niet beter uit het leven kon stappen. Ik begreep jou zo goed. Deze wereld was toch niet de wereld waar we voor gekozen hadden???

Toen liet je jezelf zien in mijn droom. Je maakte me duidelijk dat ik iets anders te doen had in dit leven, en dat het niet de bedoeling was om ‘eruit’ te stappen. Ik heb je toen beloofd dat ik blijven zou.

Lange tijd voelde ik je aanwezigheid dichtbij, alsof je me in de gaten hield. Dat ik geen ‘gekke dingen’ zou doen. Niet te ver van mijn pad af zou dwalen.

Toen ik mijn draai in het leven begon te vinden, liet je me los, en kwam je alleen af en toe nog langs om je schaterlach te laten horen.

Al heb ik niet jouw schaterlach, wat ben ik het leuk gaan vinden, leuk dit leven, leuk hier op aarde te zijn😊

Vandaag is jouw geboortedag. Vandaag vier ik het leven.

Daar loop ik dan, in het bos. Het is hier heerlijk en ik ben zeker niet alleen. Ik ben in het liefdevolle gezelschap van een paar belangrijke en krachtige vrouwen: Agnes, mam, zus en zus, grootmoeder, mijn moeders oma en mijn vaders oma.

Ik voel me blij. Wel blijft de vraag in mijn hoofd, waarom ik hier, en zij ‘daar’. Blijkbaar heb ik hier wat te doen, zo voelt het wel voor mij. Maar wat?

Wat zouden zij graag gedaan hebben, als ze nog in hun fysieke lijf zouden zijn?

Lachen, krijg ik direct te horen, of eigenlijk te zien. De één na de ander laat zich zien, plezier hebben en lachen, met elkaar! Cést tout!

Daar zit ik dan, in het bos, midden op de weg op de grond. Een pad. Mijn pad. Een grijns op mijn gezicht. Ik voel een zachte frisse wind langs mijn lijf. De vogels hoor ik op verschillende afstanden. Ze zijn rustiger dan een paar weken terug, inmiddels gewend aan de nieuwe lente.

De bomen ademen zacht en traag. Alert, dat wel, maar altijd rustig.

Sommige bomen hebben oranje strepen. Een ander een oranje stip. Nog 2 zie ik met witte strepen. Eén met blauwe stip. Ik ken de codes niet.

Meer en meer oude bomen verdwijnen. Ik hoop dat ook zij in mij blijven voortleven. Ik ben mijn moeder, ik ben de aarde, ik ben de bomen, ik ben de zon.

Wat is het leven prachtig. Wat is het leven mooi. En ach…dat zeuren soms nog in mijn hoofd, dat verdwijnt als ik naar de vogels luister, een bij hoor zoemen, met mijn kont midden op de weg in het bos zit, mijn blote voeten op de aarde voel, en ook, ook als ik een taartje eet 😊.

Vandaag vier ik het leven. Vandaag leef ik de zon.

Het wordt een chocoladetaartje.