artiest foto onbekend

En toen was het leeg. Vrij. Open.

Alles gedaan, verzorgd, gezorgd. En nu, op blote voeten op de aarde, in het bos. Het druppelen van de laatste regendruppels. Stil. Een trein in de verte. Een enkele kraai, niet echt overtuigend.

Ik stel me altijd voor dat de vogels ook ‘s middags theepauze hebben. Net als het kleine volk, verscholen, knus in hun huiskamertjes, nestjes en holletjes, uit de wind en droog, uitrusten van de dag. Ze waren al vroeg op. De vogels. Weer.

En ik sta hier. Te staan, te zijn, zonder geschiedenis, zonder zichtbare toekomst. Het pad voor me geplaveid met rood bruine bladeren. Boven mij het nog groene blad, als een erehaag over mij heen gebogen, zet ik een stap, en nog één. Open en vrij, ongewis waar heen. Hier ben ik. Onbestendig. Niet vluchten. Geen excuus meer.

Zeven maanden geleden nog maar. Zeven maanden geleden al weer. Toen je het aardse losgelaten hebt. In alle rust en zo vredig. Afgelopen week hebben we het naamplaatje op je graf vervangen. Jullie graf. Van jou en pap nu. Maar net als bij leven, ben jij ook nu weer degene die het gezellig maakt. Het huis altijd vol met planten, spulletjes, foto’s, kaarsen en kleedjes. Pap zei kort voor zijn overlijden, ‘ik wil nog helemaal niet dood, want het is zo gezellig hier’. Maar de kou in zijn lijf won het uiteindelijk toch van gezelligheid. Ook nu, nu je bij pap bent bijgelegd, is de plek ineens een stuk gezelliger. Broer en ik zitten er graag, de plantjes, schelpen, stenen en beeldjes uit je huis, maken er een fijne plek, waar we met veel plezier en onze thermoskan een kop koffie en een theetje komen drinken.

Ja, ik mis je. En ook weer niet. je bent er gewoon, in mij en om mij heen.

Jij bent degene die me leerde over liefde, en neemt me nu nog steeds bij de hand in mijn zoektocht daar naar.

Bij jou heb ik op het einde van je aardse leven, zo’n diepe liefde mogen ervaren. Eén die ik nog niet kende. Diep, puur en vrij. Vrij van rafels, van bijbedoelingen en dubbele lagen. Liefde, zoals liefde.

Zeven maanden geleden al weer. Zeven maanden geleden nog maar, schreef ik:

Zo blij, zo vrij, zij is mij,

zij vliegt, ik mag nu ook.

Rustig, het komt vanzelf,

het komt op eigen tijd.

Mijn liefde voor mij.

Haar tranen gehuild.

Ik mag nu vrij, ik mag nu

blij, ik mag mijn kleine

meisje, mijn kleine meisje mag

mij.

Ik ben vrolijk, ik ben licht, ik

ben vrij, ik ben mij.

Tja, en dat blijkt nu best een uitdaging. De uitdaging van vrij te zijn. De liefde die ik heb leren kennen door jou, voor jou, nu grenzeloos door mij, voor mij… spannend wel.

En daar is vrij.