Dag Boom, waarom zijn mensen vergeten dat ze natuur zijn? Dat we allemaal aarde zijn? Ik heb zoveel vragen. Zou zo graag de mensen door mijn ogen laten kijken.

Dag meisje Sofie, dat klinkt mooi. Dat kan allemaal.

Het klinkt wat oubollig maar zo is het wel hè, “uit as zijt gij gekomen, en tot as zult gij wederkeren”. Wij ZIJN aarde, we zijn niet anders toch, Boom?

Mooi meisje, mooi.

Maar zo zien de mensen het niet. De mensen denken dat ze los zijn van de aarde.

Ach ja, hahaha. En wat maakt jou zo druk daarover?

Dat het niet klopt. Dat de wereld zo mooi is, en dat we er zo ver van weg zijn geraakt.

En jouw drukmaken, wat doet dat?

Stilte. Mijn drukmaken heeft natuurlijk geen effect, bedenk ik me…. En oeps, ja, daarachter zit het oordeel. Oh, hoe gniepig weer!

Mooie meisje, mooi. Wat gaan we doen? Of eigenlijk, wat doen we al?

Schrijven. Praten en schrijven, dat is het hè Boom?

Juist meisje Sofie, dat is het. Laat de uitkomst los en schrijf. We zijn al een eind op weg.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Dag Boom.

Dag meisje.

Ik heb geen zin in de schuur. Gek, want de sfeer is daar voor schrijven zoveel fijner. Maar ik ben even klaar met de kou.

De kou?

Ja, de kou.

Waarom maak je het dan niet warm?

Dat kost zoveel.

Hmmmm.

Zou ’t gewoon moeten doen hè?

Moeten hoeft er niks. En je kan best in je eigen huisje zitten schrijven. Maar laat dat ‘kosten’ en ‘duur’ en ‘zuinig’ nou ’s zitten.

Ja Boom. Ik ben wel heel goed in zuinig.

Zeg dat wel, van alle kanten!

Hoe is dat bij jullie, als het koud is, of juist lange tijd droog?

Oh, we passen ons aan, aan de omstandigheden. We werken minimaal als het erg koud is, en we laten onze bladeren of vruchten eerder vallen als het lang droog is. Maarrrrrr, we ervaren nóóit te kort! We nemen wat er is.