Schrijven

Wat schrijven

Luisteren

Een merel

Een merel zingt

De regen overstemt

Vol orkest

Fluiten en druppels

En zacht zoemen van de kachel

Moe

Wat te doen?

Oja, luisteren.

Dag Boom.

Dag meisje.

Ik weet niet Boom.

Oh dus je weet. Niet, dat kennen we ‘niet’.

Oké, opnieuw. Dag Boom.

Dag meisje.

Wat zal ik vandaag schrijven Boom? Wil je mij vertellen?

Maar natuurlijk!

Waarom ben ik zo moe nu?

Omdat je protesteert. Laat het gaan. Blijf zitten en luister.

Stilte

Zie je wat er gebeurt?

Ja, ik hoor alleen mijn eigen gedachte. Het is maar wat druk in mijn hoofd.

Neem je tijd.

Stilte

Schrijf het maar op.

Ik wil aan het werk. Graag. Ben klaar om weer met mensen aan de slag te gaan. Kinderen liefst. Maar het vast zitten aan werk benauwd me.

Dan zoek je iets waar je je vrij bij voelt.

Ja, ik kwam uit bij de kinderopvang, dat is vast maar ook weer vrij. Meer vrij dan bij een kind 1 op 1.

Mooi! Dus je bent er al uit?

Nou ja, ik weet niet of mijn diploma voldoende is.

Kun je vragen hè?

Zucht. Ja Boom. Vind ik allemaal wel spannend, begrijp je?

Tuurlijk! Nou ja, begrijpen… Ik heb gezien dat dat bij jullie zo kan werken.

Oh, dan vind je deze vast heel grappig Boom: ik ben bang dat ik dan heel vroeg op moet.

Dat snap ik heel goed, het hele leven heeft een ritme. Het leven van jullie heeft er iets heel vreemds van gemaakt met tijden, klokken en wekkers. Daar is geen leven tegenop gewassen. Maar meisje, vertrouw erop, dat als het jouw plek is, dat je er klaar voor bent, en dat geen wekker je hoeft te alarmeren. Dan is het de natuur die tot leven komt, en alles stroomt mee. Laat dat je uitdaging zijn, jouw ritme en flow samen brengen met de rest van de wereld.

Ik voel me ineens niet meer moe

Mooi mooi, meisje. Als je maar schrijft. Laat je niet vastzetten door wat je zou willen schrijven. Die verrassing komt nog wel. Nu mag je eerst leren vertrouwen op dit nieuwe gebied waarin alles vanzelf mag gaan. Geen censuur, geen oordeel op wat je schrijft.

Ik blijf dat wel lastig vinden.

Ja, want je oordeelt. Alles wat je schrijft is goed. Alles. En nee, wat anderen ervan vinden doet er niet toe. Jouw woorden vinden hun weg, en je verhalen zullen worden, wat er gehoord wil worden. Nu is dat dit.

Zucht. Zit hardnekkig diep in mij hè Boom?

Stilte

Oja, Boom, ik heb dat laatste niet gezegd. Ik neem het terug.

Mooi mooi meisje.

Stilte

Ik wil gewoon zo graag iets moois voor anderen schrijven, anderen blij maken, inspireren, verrassen.

Hahaha, wat denk je dat je doet? Je kunt niet ‘iets voor anderen’ schrijven. Je kunt alleen jezelf schrijven. En hoe meer je je oordeel loslaat, hoe groter je bereik wordt, hoe groter jij wordt. Dan zullen je verhalen verre reizen maken, verre reizen van heel dichtbij.

Ik snap het, ik voel het, ik verlang ernaar Boom.

Dat is heel mooi! En misschien inmiddels overbodig, maar eh, ook dit schrijven weer de lucht in.

Oh nee Boom! Pffffft.

Grapjas. Spreken we morgen weer af? Dan heb ik een verrassing voor je.

Oh hellup! … Ja, is goed. Ik zal er zijn.

Mooi! Of blijf nog even zitten.

Stilte

Dag Boom, wat zou je me willen vertellen?

Boom wijst op zijn wortels en ik ga met zijn blik mee de aarde in, en volg zijn krachtige, kronkelende wortels. Al snel zie ik niet meer waar ze vandaag komen en waar ze naar toe gaan, en of ze nog van Boom zijn of van familie.

Ik ben verrast door al het leven dat ik tegenkom, zo druk als het verkeer in een metropool, maar hier zo vredig en harmonieus.

Ik voel een diepe verbinding met alles, ondanks dat ik hier een nieuwkomer ben. Mijn blik past er als vanzelf tussen, en ik voel me direct opgenomen in het geheel. Wat is het fijn om hier te zijn. Het is alsof er geen ik en jij meer bestaat hier, en toch is ieder anders, als ook de wortels onderling verschillend zijn.

De torretjes, wurmpjes, eencelligen, mineralen, schimmeldraden, ik. En toch…  Ieder doet zijn ding, geen goed geen fout, geen hiërarchie, geen oordeel. Het is heel druk, zeker niet saai of slaperig, hééél druk. Maar vredig. Hoe dieper ik ga hoe meer alles lijkt te vertragen. Ik voel dat er naar me gekeken wordt, en word me bewust dat ik anders ben. Dat ik als kijker opval binnen deze organische beweging van leven. Het is niet vervelend, ik hoor wat gegiechel en gefluister, en zie een paar kleine kraaloogjes naar me kijken. Ik zeg “Hoi”, en daarop hoor ik van verschillende kanten op alle mogelijke toonhoogtes “hoi” “hoi” “hoi” “hoi”.

Dan komen alle boomwortels in beweging, alsof Boom met z’n tenen begint te wiebelen. Zonder dat ik iets hoef te doen, roetsj ik langs verschillende wortels omhoog, en sta weer op de aarde. Naast Boom.

Wauw Boom, dat was  fantastisch, dank je wel!

Graag gedaan meisje Sofie, heel graag gedaan.