Nul graden in de schuur, en toch, er wil geschreven worden. Tijd om ’t nieuwe kacheltje uit te proberen.

Na een half uur meditatie en voorbereiding is het al 5 graden 🙂

Gisteren ben ik het bos ingelopen. Dat lokte toen meer dan de koude schuur. Mijn hoofd vol vragen, wat toch te doen op dit moment in mijn leven? Naast het schrijven dan. Solliciteren? En bij wie dan, bij de ouderen of juist de kinderen? Iets met mijn praktijk? Wat is toch mijn missie?

Nog maar net in het bos, plopt daar het idee dat ik een kinderhuis wil starten. Huh???

De uren daarna lijkt het wel of ik vleugels heb gekregen. Dat is het! Een kinderhuis! Natuurlijk! Zo vanzelfsprekend! Alles in mijn leven komt ineens samen.

Alle zondagswandelaars die ik tegenkom in het bos, krijgen een stralende groet van mij. Samen met de bomen zijn ze stille getuigen van mijn besluit.

Kinderen lopen als een rode draad door mijn leven, ook al wist ik op de lagere school al heel zeker dat ik zelf geen kinderen wilde. Ik verklaarde aan mijn moeder, deze lijn moet nu stoppen, zonder precies te weten wat ik ermee bedoelde. En waarom mijn eigen kinderen, er zijn er meer dan genoeg om iets voor te kunnen betekenen. En dat ik iets door te geven had, werd mij later duidelijk. Al wist ik niet wat.

Op de kleuterschool had ik een vriendje, en die woonde in een kindertehuis. Ik herinner me dat we daar karnemelk met suiker dronken. Nou, dan wilde je toch zeker wel in een kindertehuis wonen!?!

Later heb ik landen in Afrika en Zuid Amerika bezocht, en als vrijwilliger in Suriname en Kenia met kinderen gewerkt. Na elke reis was ik verbaasd dat ik weer terug naar Nederland keerde. Ergens had ik het idee dat ik daar wel een plek zou vinden om te wonen en iets voor kinderen te kunnen doen. Big Mama van een kindertehuis, dat is ooit een beeld tijdens een trance reis geweest. Maar het kwam niet op mijn pad. Wel heb ik een meisje via Bureau Jeugdzorg jarenlang 1 dag per week mee op pad en in huis gehad. Toen ik klaar was om haar pleegouder te worden, draaide de hele situatie 180 graden om en verwaterde het contact.

In één van mijn liefdesrelaties hadden wij ook het idee om kinderen in huis op te nemen. Dat is er uiteindelijk nooit van gekomen.

Het is niet dat ik dit nastreef, maar het is meer vanzelfsprekend, dat er meestal wel kinderen in mijn leven zijn. Zo was ik een paar jaar gastouder, en kon ik ook een periode op een ‘nieuwe school’ meedraaien.

Al weer even vraag ik me af, waar de kinderen zijn. Op mijn heerlijke buurmeisjes na dan, voelt het alsof het tijd is voor nieuwe kinderen en een nieuwe uitdaging voor mij.

Dat ik dan in het bos het antwoord krijg om een kinderhuis te starten, had ik niet zien aankomen. In Nederland bovendien!

Maar de energie, de vanzelfsprekendheid en het plezier wat ik die dag in het bos beleef is zo verrassend nieuw en heerlijk, dat ik helemaal meega met deze nieuwe stap in mijn leven.

Thuis gekomen weet ik dat er iets gebeurd is in het bos, ik heb lopen huppelen, en stralen, en nu weet ik niet hoe dit met mijn verstandelijke realiteit te combineren. Hoe dan? Wat dan? Er bestaan in Nederland niet eens kindertehuizen meer.

Oké, maar ik ga niet voor een kindertehuis. Het wordt een kinderhuis, weet ik. Het verschil kan ik nog niet omschrijven, maar er is een groot verschil.

Dag Boom, ben je daar? Luister je mee?

Ja meisje, dapper. En ik zeg je maar vast, posten hoor! Oh nee, geen maar, geen realistisch gedenk, zoals jullie mensen dat noemen. Hoe mooi was het niet gister, toen we even helemaal samen waren? Dat wil je toch, die stroom voelen? Dat is hem! Geniet en laat het gaan!

Ik schiet vol, brok in mijn keel, maar wil me niet laten gaan, ik wil in gesprek blijven.

Ik blijf hier wel hoor meisje. Ik loop niet zomaar weg hahaha. Goed, je lacht weer. Maak het niet zo zwaar. Geniet van wat het is, geniet van het moment. Dat is alles wat er is. Ja, het enige wat ik van je vraag, is je verhaal te delen. So what, geen waarom, geen bezwaar, gewoon delen en verder gaan. Heb je al gezien hoe warm het inmiddels is in je schuur?

9 graden.

En? Heb je er last van?

Nee, niet echt. Echt lekker is het niet, maar het is ook geen ramp.

Mooi.

Stilte.

Boom, ik weet niet zo goed hoe ik het praktisch allemaal moet doen. Wel of geen werk zoeken,…

Meisje, vraag om je kinderen en ze zullen op je pad verschijnen. Net als het huis wat er komen zal. Het is er al. En je weet het.

Weer tranen bij mij. Ik vind dit zo spannend allemaal boom. Dit is zo anders dan het altijd gegaan is.

Ja, en dat geeft niks. Dit is hoe het werkt. Hoe het werkelijk werkt. En dat ben je nu aan het ontdekken. Jij bent ons heerlijk proefwezen. En zo blij dat je schrijven kunt. Zo bereiken we de wereld.

Stilte

Alles wat er nu in je hoofd omgaat, mag je voorbij laten gaan. Het doet er niet toe. Klinkt lullig, maar het doet er niet toe. Haha daar waar je je grootste deel van je dagen mee vult, doet er niet toe! Och meisje, geloof me, het kan echt zoveel mooier.

En ik heb al zo’n mooi leven Boom.

Jaja, je weet het, en van daaruit gaan we nog eens 100 stappen verder. Oké, 100.000 stappen! Wij gaan met je mee, en jij neemt al die kinderen mee.

En weet nu, dat als het echt koud is, dat je dan ook met je vraag het bos in kan. Ik vind je overal. Maar, vergeet het niet op te schrijven. Je ziet als je ermee wacht, hoe je hoofd er mee aan de wandel gaat, mooie big mama hahaha. De praktijk volgt jou wel, maar schrijf, schrijf en schrijf.

Dank je wel Boom.

Dank je wel Sofie.