Het schrijven is zo hetzelfde en zo helemaal anders dan voorheen. Het is afwachten wat er komt. Of Boom zich laat horen of niet. Mijn verwachtingen loslaten. In plaats van een sterke schrijfdrang voorheen, waar ik niet onderuit kan, ik Móét dan schrijven, krijg ik nu elke keer een lichte prikkel, een zachte uitnodiging om te gaan zitten. Een uitnodiging die ik ook makkelijk kan negeren. Als ik besluit op de uitnodiging in te gaan, mediteer ik om los te komen van mijn Andrea protesten en obstakels, en ga vervolgens achter mijn schrijfblok zitten. De wekker op 5 kwartier gezet.

Daar zit ik dan. Ik voel Boom achter mij. Hij is wakker. Aanwezig. Maar niks lijkt erop dat ie zal gaan praten. Hm, wat zal ik doen? Ik schrijf maar door.

Nee, ik heb geen 13 dagen lang elke dag geschreven zoals ik heilig van plan was. Alles wat ik plan of bedenk loopt tegenwoordig uit op niets.

Huhuhu…alles loopt uit op iets meisje!

Oh fijn, daar ben je Boom.

Ja, ik was wel nieuwsgierig naar wat je zou gaan schrijven, maar hier moest ik natuurlijk wel wat van zeggen.

Ik begin te voelen dat ik bij je in de leer ben Boom. Heb ook ineens de behoefte om U tegen U te zeggen.

Oh heerlijk vind ik dat! Dat streelt mijn ego, en dat vind ik een lekker gevoel.

Dat had ik niet achter u gezocht Boom. Dat u daar gevoelig voor zou zijn.

Hahaha, weet je, vanuit jullie gezien betekent “U” dat je iemand ziet, echt ziet, op waarde schat. Dat vindt iedereen fijn. Maar mijn waarde wordt er niet meer of minder van hoor. En ik ga er niet rechter van op lopen! Hahaha. Bij jullie werkt dat anders. Jullie hebben van het ego iets kroms gemaakt, zodat je er weer iets goeds en slechts aan kan verbinden. Tja, en het mag inmiddels duidelijk zijn, dat kennen wij bij ons niet. Een ego hebben we allemaal hier. Gelukkig! Anders stonden we hier niet met onze voeten in de aarde, hahaha leuke woordspeling!

Oké, even laten bezinken dit hoor.

Nee nee, laat los! Bezinken is bij jou weer bedenken. Bedenken wil controle. Laat los! Neem het mee met je in deze dagen, ego is oké en noodzakelijk. Ego is mooi.

Pffff oké. Fijn trouwens dat u er weer bent. Ik vind het fijn met u in gesprek te zijn.

Ja, dat is mooi. Als wij samen praten, laat je je controle los. Het is goed, ik zal er voor je zijn.

Dank je wel Boom.

Stilte.

Ja meisje, en ook al zitten we nog een uur verder in stilte, je gaat ook dit weer gewoon posten!

Stilte.

Boom, wat doen jullie zoal de hele dag, nu het winter is?

Wat wij doen? Haha, och meisje, wij zíjn de hele dag! Wij krijgen duiven en eksters op bezoek, af en toe een mus of koolmeesje, alhoewel die nu vaker in de groenblijvers zitten. En dan hebben we de torretjes en andere kruip en sluipers over onze huid. Soms wurmen ze zich ook naar binnen, en dan zijn we alert of we met elkaar een goeie balans vormen. Ook ik heb wel eens een zwakke plek, waar ik dan extra aandacht aan geef. Tja, en dan hebben we natuurlijk elkaar. Weten of het goed is met de anderen, we verdelen het voedsel onder elkaar, aldoor de balans behouden.

Ubuntu moet ik nu aan denken. Als iemand in het dorp ziek is, is het hele dorp een beetje ziek, en is het aan iedereen om weer heel te worden.

Ja, dat is voor ons heel vanzelfsprekend. Daar zijn jullie mensen wel ver vandaan geraakt. Maar die weg terug is ingezet, geloof me.

Ik geloof je Boom. Ik voel het in al mijn vezels.

Mooi mooi mooi. Fijn dat je dit voor ons opschrijft. Meisje Sofie.

Wat grappig dat u mij Sofie noemt.

Ja, die naam ben je niet voor niks tegengekomen. Ik ga er nog niks over zeggen. Dat wordt allemaal nog wel duidelijk.

Boom, mag ik u iets vragen?

Haha, ja zeker! Waarom dacht je dat we in gesprek waren….graag!

Oh, nou weet ik het niet meer…

Stilte.

Meisje, heb geduld. Geduld met jezelf. Het is wat het is, en dat is goed. Leer dat maar van mij, wat geduld is hahaha. Ik deel graag met je wat ik in zovele levens bij elkaar kan verzamelen. Mijn contact met andere levens is onvoorstelbaar. Probeer dat niet te visualiseren. Wacht het af. We zitten nog in de voorbereidingsfase. Nee, en ook niet bedenken! Het komt meisje Sofie, het komt.

Stilte. Alle vragen die in me opkomen, lijken vanuit mijn denken te komen. Oh wat vind ik het lastig om in stilte te zitten afwachten.

Niet afwachten… raar woord trouwens afwachten, niet wàchten. Geniet van de stilte. Het komt meisje het komt, dit is het, dit is het!

Stilte. Ik hoor de eksters hun boodschappen uitwisselen. Een merel laat weten waar die zit. Ik kijk naar m’n onrustige gevoel, dat ik vandaag niet naar mijn moeder ben gegaan. Dat ik ben gaan schrijven. Ik hou de onrust stevig vast, tot het uitgesparteld is, en ontspannen in mijn armen ligt.

Ook dit is schrijven meisje. Luisteren. Echt luisteren. En ja hoor, laat die eerste zin gewoon maar bovenaan je blaadje staan. De woorden vullen zich vanzelf.

Het is af en toe ongemakkelijk dat Boom mijn gedachte kan horen.

Haha, zie je nu! Dat is fluisteren! Och, dat de woorden zo snel tot leven zouden komen, had ik zelfs niet kunnen dromen Ha! Dag meisje Sofie, het is weer mooi vandaag.