Een vriendin zei een keer, als de mensen echt weer respect voor elkaar hebben, het licht in de ander zien, dan komt het goed met de wereld. Er knaagde bij mij iets, want het voelde nog niet kloppend, nog niet heel. Het allerbelangrijkste ontbrak nog, maar ik kon het niet verwoorden.

Nu weet ik het. Pas als de mensen de aarde gaan zien voor wie zij werkelijk is, haar licht zien, dan is het goed.

Hoe kunnen we de aarde weer als levend wezen gaan zien? Een levend wezen, met kloppend hart en ziel.

Aarde, moeder aarde. Ons aller moeder. Zonder haar zijn wij er niet. Niet in deze fysieke vorm.

In dit leven, in deze vorm zijn we uit haar geboren. Opgebouwd uit haar elementen.

“Uit stof zijt gij geboren en tot stof zult gij wederkeren”

Hoe bang zijn wij gemaakt voor haar. Bang voor al haar ‘ziekmakende beestjes’, natuurrampen, haar grilligheid en onvoorspelbaarheid.

Heb je wel eens in volle overgave op je buik op de aarde gelegen? Haar kloppend hart gehoord, haar eindeloze liefde, haar kracht en zacht gevoeld?

Nog steeds, elke dag, nodigt moeder aarde ons uit om ons aan haar borst te vleien, ons veilig te voelen in haar tomeloze goedheid, haar schoonheid en liefdevolle omarming.

Maar wij zijn bang geworden. Zien enge beestjes, kruid dat we niet wensen, gevaar dat niet past in ons plaatje. We zijn groentes gaan cultiveren omdat dat efficiënt zou zijn. Beestjes gaan bestrijden omdat ze anders zijn dan wij. We zijn verleerd om naar moeder aarde te luisteren, met haar mee te bewegen, haar pracht te zien, haar te leren kennen, nieuwsgierig te zijn, haar voedsel te herkennen, haar te verstaan in de taal die zij spreekt. In plaats van in een relatie van uitwisseling met ons moeder te zijn, willen we haar liever controleren en beheersen.

Hoe kunnen we haar weer gaan begrijpen, als we niet geleerd hebben te luisteren?

Ik krijg vanzelf nu de vergelijking met mij en mijn mensen-moeder. Hoe moeilijk het is geweest om me als lief klein meisje niet gehoord te weten, niet gezien. Daar zijn op den duur behoorlijk wat frustraties en uitspattingen door ontstaan. Als het klepperend deksel op een kokend pannetje, met uiteindelijk flinke uitbarstingen tot gevolg.

Voor moeder aarde is het niet anders. Niet uit onwil of uit protest. Maar uit onmacht laat ze steeds meer van zich horen. Zal ze steeds vaker haar schreeuwende hart aan ons laten zien.

Ze wil net als jij en ik gezien worden.

Gezien om wie ze werkelijk is.

Namasté.

Het licht in mij groet het licht in moeder aarde.