Dromen vind ik heel bijzonder en zijn voor mij meestal spiegels van een situatie waarin ik me bevind, waar ik van kan leren, en een enkele keer is het een boodschap of aanwijzing. Maar zo vaak herinner ik me dromen niet.

In het kennismakingsweekend, een week voor de Vison Quest van start ging, had ik een droom waar ik weinig zin in had, en wuifde hem weg. Toen mij bij het ontbijt rond het kampvuur werd gevraagd of ik had gedroomd, was ik even van mijn stuk gebracht en zei ja. Bij het zien van de gretige ogen van de staf liet ik weten dat ik geen zin had om het erover te hebben. Ik kreeg te horen dat er nog wel meer dromen zouden volgen. Het is kenmerkend aan de Vision Quest dat het contact met de spirits, of de onzichtbare wereld noem ik het maar even, heel intens is en dat kan zich onder andere uiten in dromen.

Nou, en dat heb ik geweten!

Het is vast wel duidelijk dat ik graag schrijf en graag mijn ervaringen deel. Inmiddels reis ik niet meer fysiek over de wereld en ontdek beetje bij beetje dat deze reizen plaats hebben gemaakt voor reizen in mezelf en reizen die steeds spiritueler worden. En OOH wat is dat eng voor mij om over te schrijven!!!

Naast mijn al oude stem van binnen “ wie zit er nou helemaal op jouw verhaal te wachten”, is er nu ook de spanning om het onzichtbare en onbenoembare onder woorden te brengen. Het onzichtbare dat ik al mijn hele leven ken, maar wat pas een kort jaar geleden de weg naar buiten heeft gevonden. Wat er ineens mag zijn…

Die spanning is misschien wel net zo uitdagend als de spanning van het ontdekken van nieuwe landen, nieuwe culturen, nieuwe mensen (nieuwe beestjes :-)), dus schrijf ik voorlopig maar even door.

Hierbij wil ik mijn mooiste droom uit Drenthe met jullie delen.

Binnen 15 minuten koop ik een huis via Marktplaats voor 190.000 euro. Even snel want ik moet ook nog naar het ziekenhuis. Het is me niet duidelijk waarvoor. In het ziekenhuis zijn er heel veel mensen voor mij, onbekenden en minder bekenden. Ze blijven op afstand en amuseren zich. Er is één goede vriend aanwezig waar ik een goed gesprek mee heb. Het is alsof we iets evalueren, alsof ik iets afsluit en me voorbereid op iets nieuws.

Als ik vanaf een afstand naar mijn huis kijk, ontdek ik pas hoe enorm groot het is; het heeft zelfs een zolder!!! Dan realiseer ik me dat ik het huis eigenlijk helemaal nog niet echt gezien heb, en dat het ook best wel goedkoop was, voor de oppervlakte en de hoeveel grond met zand, bomen en water erbij. Dan is er misschien ook wel een hoop mis… Ik vlieg naar het huis (dat kon ik vroeger ook!), zie van bovenaf dat al die mensen uit het ziekenhuis zich hier ook vermaken, en kom binnen in de hal, waar inderdaad blijkt dat de vloer verzakt is, en water omhoog borrelt.

Ik ben heel rustig en kom op het idee dat al die mensen misschien wel willen helpen, en naast mijn deel van het huis is er nog genoeg ruimte voor mensen die even een slaapplek nodig hebben. En mijn nieuwste ontdekking schiet me te binnen: Ik kan koken!

Ik word heel blij wakker en heb het volste vertrouwen dat dit huis er een keer gaat komen. Geen idee waar, maar ik weet dat het ergens op me wacht.

Later die dag bedenk ik ineens beteuterd dat deze droom misschien alleen maar een symbolische betekenis heeft. Als ik me dat vervolgens ga voorstellen, word ik zelf dat enorme huis, waar ik me zo thuis voel, waar ik kan vliegen, waar plek is voor mij en voor zoveel anderen die langskomen, waar ik mensen iets te bieden heb en zij mij, en waar iedereen zich goed vermaakt. Bij die symbolische realiteit doet het fysieke huis er helemaal niet meer toe.

Hoe mooi kan een droom zijn? En hoe mooi de werkelijkheid… welke dan ook.

Twee weken in de bossen in Drenthe, heerlijk! Maar ook het Walhalla voor de teken. Teken, vlooien, luizen…ik ben niet snel mijn bodem kwijt maar als dit kleine grut op mijn pad komt, ben ik al snel totaal de weg kwijt. En natuurlijk zie ik ze vaker passeren dan wie dan ook in mijn omgeving.

Wat hebben die kleine zielen me toch te vertellen?

Toen ik met de camino begon, ontdekte ik al gauw dat ik bang was voor de blaffende honden, die ik onderweg tegenkwam, en voelde ik hoeveel energie het kost om bang te zijn. Ik vond dat verspilde energie, energie die ik bovendien zelf hard nodig had, en besloot ter plekke dat ik niet meer was voor honden. Ja, zo’n beslissing kan je dus blijkbaar gewoon nemen! Ik had nog alle tijd om te ontdekken hoe ik honden dan wel kon benaderen. Voorlopig zaten ze allemaal nog vast en veilig achter hekken. Pas in Frankrijk zou ik meer loslopende honden tegenkomen en in Spanje de agressieve verwaarloosde honden.

Vanaf dat moment ben ik in gesprek gegaan met elke hond die ik tegenkwam, heb ik blaffende honden gecomplimenteerd met hun goeie waakzaamheid en de loslopende honden uitgenodigd met me mee naar Santiago te lopen. Vooral deze uitnodiging leek vaak tot verwarring bij de honden te leiden. Ze liepen geen van allen mee, maar lieten me wel verder met rust. Nou ja, op één zo’n gniepig vals keffertje na dan. Die had ik over het hoofd gezien toen ik met een andere hond in gesprek was. Zeker jaloers.

Geen hond krijgt mij er meer onder, maar zo’n kleine parasiet…

Twintig jaar geleden was ik met een theaterproject in de bossen in Denemarken. Er was toen nog niet veel bekend over teken, en het advies wat ik toen kreeg, was om de opgelopen teken te laten zitten, vooral niet lastig te vallen, en te wachten tot ze zich dikgegeten hadden en weer los zouden laten. Ik heb toen zo’n 5 dagen met 3 steeds dikker wordende balletjes in mijn lijf rondgelopen, wachtend tot ze verzadigd waren en mij niet meer nodig hadden. Niet heel plezierig, maar ook niet angstig.

Inmiddels hebben de lyme verhalen me wel bang gemaakt.

Vorige zomer kwam ik na een korte boswandeling thuis met wel 7 teken in mijn lijf gewroet! Paniek! Bodem weg, antibiotica erin en nooit meer naar de bossen!

Dan een jaar later uitgenodigd worden om 2 weken in de bossen van Drenthe door te brengen… Een uitnodiging die ik niet af kan slaan. Niet af wil slaan. Zeker niet voor zo’n lullig beestje!

Ik bereid me er mentaal op voor, wil niet meer bang zijn voor die beestjes.

In Drenthe deel ik mijn verhaal met een staflid, en kort daarop geeft ze me een grote stok die ze zojuist gevonden heeft. Hij is prachtig mooi met een fascinerende tekening, ingekerfd door een heel klein beestje. Ik krijg de stok om later in ’t vuur te verbranden en mijn beestjesfobie voorgoed achter me te laten. De stok ligt zolang voor mijn tent en elke dag bekijk ik hem even. Elke dag lijkt ie mooier te worden. Tot ik besluit er een stukje voor thuis af te zagen. Maar welk stukje dan? Uiteindelijk ontdek ik dat ik hem helemaal niet meer wil verbranden, niet meer kan verbranden. Zo’n mooie stok! Met dat kunstig uitgevreten patroon…

Twee weken lang ben ik de enige van de groep die nog geen teek gezien heeft. Tot de laatste dag. Dan vind ik 2 kleine teekjes op mijn been. Ik ben de rust zelve, ik voel me koel en trots als ik ze in alle rust verwijder. Bodem in tact, fobie genezen en een prachtstok om mee naar huis te nemen. Zo mooi die kleine beestjes :-).

2 Weken in de Drentse bossen, daar was ik afgelopen weken.

Daar was ik weer thuis.

Uitgenodigd als staflid bij een Vision Quest, een natuurretraite voor mensen die vastgelopen zijn, een antwoord op een vraag zoeken, en/of het contact met hun ziel, hun hart, hun intuitie, hun innerlijke kracht terug willen vinden.

Als staflid of als deelnemer, buiten de praktische rol en taakverdeling om, maakt het eigenlijk weinig verschil: we zijn allen in het bos, we zijn allemaal zoekende, en we laten ons allemaal leiden en begeleiden op ons individuele pad door de wijsheid en de krachten van de natuur en de spirits om ons heen.

Volgens mij heb ik de wereld van alles te bieden, maar wat? en in welke vorm? zijn mijn vragen, waarmee ik deze weken instap.

Ik ervaar weer de blijdschap en de vrijheid waardoor ik me op de camino zo goed heb gevoeld, met nu alleen het verschil dat ik in een kleine gemeenschap leef en verantwoordelijk ben voor de keuken. Ik zie het als een mooie oefenplek om het vrije leven van de camino en het gestructureerde Amsterdamse leven te leren combineren.

Het bijzondere van deze gemeenschap is, dat alles er mag zijn, iedereen mag zijn wie die is, en alle communicatie vanuit een liefdevol hart komt.

Deze weken doe ik allerlei bijzondere ontdekkingen (ik kan koken!), verleg mijn grenzen (zingen voor de groep!), ervaar een nieuwe vorm van communiceren, leer nog beter de bomen te verstaan en loop bovenal 2 weken rond als een blije kip :-).

Op een avond rondom een groot vuur gaat de vraag rond wat voor weerbericht het die dag in jezelf is geweest. Om beurten delen we ons persoonlijke weerbericht. De wolken, regen en donderslagen zijn alom aanwezig. Ik word onzeker, want ik ervaar alleen maar stralende zonneschijn… dat kan niet goed zijn, wat zie ik over het hoofd, wat verberg ik, hou ik iets tegen of voel ik het niet goed… Uiteindelijk voeg ik er, als ik aan de beurt ben, wat ochtendmist en een wolkje in de verte aan toe, maar eigenlijk is het gewoon stralende zon, de hele dag!

Zonder te weten wat het precies inhoud om keukenverantwoordelijke te zijn, vertrek ik vanuit Amsterdam met mijn autootje vol etenswaar voor de eerste dagen. Wat ik eerst in een paar dagen allemaal naar 3 hoog heb gesjouwd, sjouw ik op een dinsdagochtend allemaal weer naar beneden, en ik moet lachen om het slapstick gehalte hiervan.

In Drenthe installeer ik me in de grote keukentent, mijn domein vanaf dat moment, waar ik de meeste dagen te vinden ben om lunch en avondeten klaar te maken. Wat een feest en wat een ontdekking! Dat ik dat kan, dat ik het leuk vind en ondanks het vele werk ook nog eens zonder stress. Dat had ik voor mijn camino nooit kunnen doen. Dan was er misschien wel elke dag te eten geweest, maar nooit vanuit zoveel ontspanning en plezier.

Ik ben hier bij de Vision Quest om te ontdekken waar behoefte aan is, waar ik mensen mee kan helpen. Ik krijg al enige tijd steeds sterker het gevoel dat ik ‘gewoon mezelf’ heb aan te bieden, maar dat is in deze maatschappij best lastig te verkopen. Dan is deze ik-kan-koken-ontdekking wel een heel fijne praktische oplossing!

Vooraf had ik nog gedacht dat ik misschien deelnemers zou kunnen behandelen of meer gesprekken met ze zou hebben, maar beide zijn niet echt aan de orde.

Vaak stokt mijn stem als ik iets wil zeggen, en weet ik dat mijn woorden zoveel minder zullen zeggen dan de stilte.

Dit is voor mij lastig accepteren, want hoeveel waarde hebben woorden niet gekregen in onze maatschappij, en bij mij. Accepteren dat ik ook hierin niet helemaal aansluit…

Mijn hele leven verlang ik er al naar dat ik alle kennis die ik ervaar op het juiste moment uit kan spreken. Woorden blijven in mij ronddolen en verdwijnen elke keer als een moment zich voordoet om ze uit te spreken.

Gelukkig heb ik altijd mijn pen als verlossende uitweg.

Ik herinner me nog als 13 jarige, dat ik altijd de stille was in vriendenclubjes, en de woorden in mij vochten om uitgesproken te worden. Ze kwamen niet, terwijl ik zoveel te zeggen had.

Een klasgenootje reageerde verbaasd toen ik dit eens vertelde en zei dat er toch ook luisteraars moesten zijn, alsof dat meest vanzelfsprekend was. Het heeft het gevecht binnen in mij iets gesusd, maar het gevecht en het verlangen mee te kunnen doen zijn nooit helemaal verdwenen.

Deze weken in de bossen van Drenthe ben ik gaan houden van mijn stilte, de woorden van anderen en mijn stille plezier. Dankzij mijn keukentaak, kon ik 2 weken zijn, genieten en liefhebben en kon ik de woorden bewonderen die anderen op een natuurlijke manier spraken.

En daar mag ik dan nu weer lekker over schrijven 🙂

De eerste week schoonmaken bij de Thuiszorg heb ik het erg moeilijk. Werken met al die chemische schoonmaakmiddelen, met een to do lijst en de wijzers van de klok, soms in een huis dat doet denken aan de rookcoupé van vroeger (Oh wat was ’t daar altijd gezellig! Last van de rook? Hoezo??? Dat bestond toen nog helemaal niet!).

De tweede week heb ik mijn draai gevonden en heb er helemaal zin in. Met een gouden tip om de rook te ervaren als de frisse berglucht van Zwitserland, ben ik lekker bezig en geniet van mijn nieuwe job en de mensen.

Thuis ga ik nog even door, want het verschil tussen mijn huis en de werkadressen wordt nu wel erg groot.

Op vrijdagmiddag kan ik eindelijk kijken wat ik netto met mijn 2 dagen noeste arbeid heb verdiend. Dat blijkt 66 euro te zijn… Oeps, ik wist dat er belasting van af zou gaan, maar zo veel? Ik bel gelijk het uitzendbureau, met de mededeling dat er iets mis is gegaan. “Anders stop ik natuurlijk direct” voeg ik er lachend aan toe. Ik wacht op haar verlossende “Oja, ik zie het al”, maar dat blijft uit.

Mijn mooie doordachte financiële plan voor komend half jaar stort bij deze weer in elkaar.

En verder: Ik verdien dus 6,50 per uur, met een baan waarin je gemiddeld 5 uur per dag kan werken, omdat je per dag 2 adressen mag doen, en daar krijg je 2 of 3 uur voor, waar je er 25 jaar geleden 3 tot 4 uur over mocht doen. Het is soms aanpoten, dus na 6 uur heb je er echt wel een werkdag opzitten.

Ik ben verbijsterd. Niet wat betreft mijzelf, maar dat dit kan en het besef dat dit dus voor heel veel mensen zo is. Ik raak weer helemaal in de war als ik ook nog eens denk aan al die mensen die een heel veel-voud hiervan verdienen.

Had ik al gezegd dat ik de wereld soms een beetje raar vind?

Denkend aan mijn eigen financiële situatie besluit ik al snel dat het geen zin heeft om me hier weer helemaal in te storten. Ik heb al zoveel tijd en energie gestoken in het zoeken naar een financiële oplossing op korte termijn zonder dat het iets werkbaars heeft opgeleverd…

Laat ik nou gewoon maar doen waar ik goed in ben, en waar mijn hart ligt: wandelen.

Ik vertrek de volgende dag om 11 uur met lunch en water van huis. Ik heb ook een selfie stick bij me, op aanraden van, omdat lezers wel eens een foto van mij bij mijn blog zouden willen zien…zucht… nou, ik blijf voorlopig maar doen waar ik goed in ben ;-).

Na anderhalf uur lopen ruik ik eindelijk weer heerlijke koeienstront.

Waar loop ik eigenlijk heen? En waarvoor?

Tijdens mijn tocht naar Spanje was er altijd een doel in de verte, of een kopje koffie op korte termijn. Vandaag beiden niet. Dit doel-loos lopen brengt me misschien nog meer in het moment. Ik volg de Amstel, met de stroom mee, ondanks dat het water de andere kant op stroomt, en verbaas me over de vele prachtige veldbloemen langs de kant van de weg. Ik kom niet snel vooruit omdat ik overal foto’s van wil maken om het te kunnen delen. Toen ik in Frankrijk liep plukte ik in gedachte hele veldboeketten en stuurde die dan naar vrienden en familie.

Ik geniet van mijn lunch en mijn vrijheid.

Als ik aan het eind van de middag moe word, neem ik het pontje naar de overkant en loop weer terug. Das een beetje een nadeel van ‘het moment’, dat houdt zich niet bezig met al die kilometers die ook weer terug moeten…

Tegen 8en ben ik blij weer thuis te zijn, kapot, een blaar, zere rug, moe, honger en heel gelukkig!

Een probleem is een probleem als je het als een probleem ziet. De hele wandeldag heb ik geen probleem gehad, en als ik thuis ben, bedenk ik dat de huur pas over 3 weken betaald hoeft te worden. Dus ik heb nog steeds geen probleem. Ik heb het volle vertrouwen dat ’t zich oplost…zolang ik maar blijf doen waar mijn hart ligt.

Sinds een paar dagen loop ik weer met een grote grijns op mijn gezicht en vlinders in mijn buik. Ik ben weer verliefd op t leven! Eindelijk kan ik weer genieten van de reizen die ik mocht maken, ipv boos en verdrietig te zijn dat ik weer in Nederland woon.

Ik vond het zo oneerlijk dat ik na zoveel vrijheid weer opgesloten werd…

Als ik dit opschrijf geneer ik me een beetje. Maar ik ben vooral blij.

Blij met mijn huisje op 3-hoog, blij met alle spullen die ik heb weggedaan en alle spullen die ik nog heb, blij met mijn baantje in de thuiszorg en de mensen die ik daar ontmoet, en blij met de rijkdom van al mijn ervaringen en de mogelijkheid die nu te delen met iedereen die het horen wil. Laat ik maar eens aan de slag gaan!

Een half jaar geleden zei mijn spirituele moeder mij dat ik met bomen kan praten. Ik knikte bevestigend, ja, dat weet ik. Want dat weet ik. Maar ja, weten betekent nog niet ‘weten hoe’…

Ik besluit om als eerste contact, te beginnen met het omhelzen van bomen, ze te voelen. Dat vind ik al een hele uitdaging. Ik zie gelijk al een boom voor me, een pachtige oude boom, op een grasveld, een kwartiertje lopen van mijn huis, waar ik wel gezien kan worden, maar toch niet heel erg in het zicht sta. Ik weet het zeker, dat is mijn boom!

Op weg daar naartoe, valt me een andere boom op. Hij staat op een kruispunt met stoplichten, langs een drukke weg. Het valt me op hoe krachtig en mooi hij daar staat, op deze afschuwelijke en vieze plek, waar je als boom toch niet zou willen staan.

Ik krijg een kriebel in mijn buik en iets van een stem die me laat weten dat dit mijn boom is. Vaag gedoe weer allemaal, en ECHT MOOI NIET dat ik deze boom op dit kruispunt ga staan knuffelen!

Ik wuif het weg en loop verder door naar ‘mijn oude wijze boom’ op het grasveld. Ik maak contact en zit lange tijd op zijn wortels tegen de stam geleund. Het is een prachtige boom, zeker. En goed toeven hier. Verder niks. En ik weet…mijn boom staat ergens anders…op een druk kruispunt, prachtig mooi en sterk te staan, ongestoord door de plek waar die eens is geplant.

Bedrukt loop ik naar huis.

Diezelfde week wil een leraar en mijn grote voorbeeld van de shiatsu opleiding een behandeling bij mij afspreken. Dat is wel het engste wat ik mij kan voorstellen! ‘De grote meester’ bij mij op de mat!!! Hoe ga ik dat redden???

Het antwoord komt bijna direct: als ik die boom durf omhelzen, daar op dat kruispunt, als ik me niet schaam om de liefde die ik voel te tonen, als ik net als die boom vol zelfvertrouwen durf rechtop staan ongeacht mijn omgeving en situatie, dan kan ik ook ‘de grote meester’ behandelen.

Een paar weken later is het moment daar en sta ik met borst en buik tegen de boom geleund en voel hoe een enorme balast van me afglijdt en hoe kracht en bemoediging door me heen stromen.

Deze boom is nog steeds mijn grote liefde en spiegel, al heb ik er sindsdien vele bomen bij gekregen. Van deze heb ik een belangrijke les te leren, bij deze boom blijft het spannend om hem te omhelzen, en vaak loop ik alleen maar langs, vecht ik met mezelf en luister ik niet, maar weet dat die geduldig is en begrijpt, dat ie mij goed vind zoals ik ben, en dan heb ik hem toch gehoord.

Er is veel gebeurd afgelopen weken. Ik kan wel zeggen dat er weinig meer bevroren is. De temperatuur buiten werkt ook wel heel erg mee :-).

Ik had elke dag wel een blog kunnen schrijven, maar om dezelfde redenen had ik daar helemaal geen tijd voor.

Ik moet denken aan mijn wandeling naar Spanje. Daar maakte ik bij elke stap vaak ook zoveel mee, alles wat ik zag, voelde, rook, hoorde, leerde… dat ik mezelf soms streng toesprak om even een tijdje door te lopen zonder te stoppen, anders was ik alleen maar aan t schrijven en zou ik geen meter verder komen.

En zo heb ik afgelopen weken flink doorgelopen! De boeken die ik anders geschreven zou hebben…

Als gevolg van mijn situatie en alle reacties daarop, zou ik een boek kunnen schrijven over geld, en wat een intrigerende rol dat in ons leven speelt, waardoor we het er liever toch maar niet over hebben, of we het nou hebben of niet. Het raakt verschillende diepere lagen in ons, wat ons allemaal zo totaal verschillend doet reageren en beslissen. Mijn eigen leerproces als ondernemer, over wat ik, of wat ik aanbied, waard is, maakt het niet gemakkelijker. In de thuiszorg (ja, ik heb een baan!) verdien ik ongeveer 9 euro per uur, en kan maximaal 6 uur op een dag werken. Ben ik, of wat ik aanbied, in de thuiszorg, waarin ik voorzie in basale behoeftes van afhankelijke mensen zoveel minder waard dan wanneer ik een energetische behandeling geef?

Omdat ik de wereld op dit vlak te zot vind, heb ik besloten me daar niet in te verdiepen, maar me te beperken tot datgene wat mij het meeste raakt. Door mijn situatie van geen geld komt er ineens zoveel naar me toe.

Voor mij is het het allermoeilijkste om alles aan te nemen, en dankbaar te zijn zonder dat er in mijn achterhoofd een lijstje ontstaat met wat en wie ik allemaal iets verschuldigd ben…

Te leren dat er meer uit te wisselen is dan geld. Nou ja, dat weet ik dan weer wel, wat mij betreft kan dat geld verdwijnen, maar zolang dat niet het geval is, moet de huur dan weer wel met geld betaald worden..WUAAAH STOP!

Om verder niet te veel energie meer kwijt te zijn aan dit financiële verhaal heb ik besloten voorlopig een lening aan te nemen als aanvulling op mijn inkomsten.

Ja dus, ik heb een baan! 10 uur schoonmaken bij de thuiszorg. Ook die ervaring is na een week al een boek waardig. Soms is het best vermoeiend dat ik in dit leven blijkbaar alles eerst moet ondervinden en zelf uitproberen om achter dingen te komen (wat ik vervolgens allemaal weer op moet schrijven…). Zo ben ik er nu wel achter gekomen dat ik 25 jaar ouder ben dan 25 jaar geleden, en dat de thuiszorg in die tijd voor bijna 50% is gehalveerd, en dat die combinatie het werk heel anders maakt dan in mijn studententijd.

Ik haal eruit wat er uit te halen is: Ik doe nu ‘Zen in de thuiszorg’, zowel bij het schoonmaken zelf als bij het accepteren van zoveel schrijnende gevallen die geen recht op thuiszorg zouden hebben. Het boek laat ik aan een ander over.

Het mooiste boek dat ik afgelopen weken niet heb geschreven gaat over vertrouwen…

Ik heb steeds meer het gevoel dat ik nog niet klaar ben om de deur hier achter me dicht te trekken, en mijn omgeving bevestigde dat afgelopen weken alleen maar: De financiële hulp die ik krijg; het advies, de support en liefde die ik ervaar van zoveel mensen om me heen; bezoek dat ineens heel veel nadruk legt op hoe fijn mijn huis wel is; 3 heel verschillende en bijzondere energetische behandelingen die ik van verschillende kanten aangeboden krijg en die zo perfect getimed en op elkaar afgestemd lijken te zijn, waardoor ik ontdek hoezeer ik nu hier ‘moet’ zijn; mijn spirituele tocht die het voorlopig goed lijkt te doen op nederlandse bodem; en zelfs de temperatuur van 35 graden maakt dat ik geen reden meer heb om weg te gaan!

Ik ben nog steeds aan t opruimen, en hoe meer ik opruim hoe meer ik mijn huis weer ga innemen, en het weer een plek wordt waar dingen kunnen groeien. Waar ik weer kan groeien. En waar ik misschien eens met een goed en dankbaar gevoel de deur achter me dicht zal trekken. Maar die roep om te gaan is nu nog niet.

Ik voel me eindelijk weer op de stroom meevaren, de stroom van de camino, de stroom van het leven. Iemand onderweg beschreef het toen zo treffend, dat als je de camino loopt, dat het is alsof je in een tunnel van licht loopt. Dat kan blijkbaar toch ook weer op Amsterdam-3hoog.

Dat het spannend zou worden wist ik, maar zo snel al…

Al mijn spaarpotjes zijn op, en de inkomsten van mijn praktijk nog onvoldoende om de huur te betalen. Ik reken erop dat ik tot eind juni door kan.

Ondertussen blijf ik solliciteren en aan mijn praktijk werken.

Mijn autootje naar de garage gebracht voor de APK. Halverwege de dag krijg ik telefoon dat er het één en ander aan mankeert, en wat me dat gaat kosten. Als ik mijn bankrekeningen bij elkaar optel, kom ik precies uit op dat zelfde bedrag. Dat betekent vanaf nu dus niks meer…

Mijn eerste gedachte is…oef… dan red ik het eind van de maand niet meer. Nog niet eens halverwege de maand! Daarna bedenk ik wat geweldig het is, dat ik precies genoeg heb om mijn autootje te redden! Het heeft geen zin om mijn auto weg te doen. Hij zal niet meer dan 1 maand huur opleveren, en als ik dan straks mijn huis uit moet, heb ik met mijn autootje in ieder geval nog een dak boven mijn hoofd en een beetje opslagruimte.

Een paar dagen later heb ik een trainingsdag ‘focus on finance’, en over 2 weken een sollicitatiegesprek bij de thuiszorg.

Een dag eerder ben ik bij de ostheopaat geweest, en we lijken bij de kern van mijn frozen shoulder aangekomen. Hij zei me niet verder te kunnen helpen vanwege een energetische blokkade. Als die weg is, dan zullen grotendeels de schouderklachten ook verdwijnen, en met eventuele restklachten kan ik dan weer bij hem terecht. Zo mooi! Zo hoort wat mij betreft de geneeskunde te werken, dat je breder kunt kijken dan je specialisatie, en cliënten op het juiste moment naar de juiste mensen kan doorverwijzen. Alleen jammer dat nu mijn geld op is!

Uitgerekend de dag van APK zou ik een collega behandelen. Ik laat haar weten dat ik niet weet of ik haar op dit moment wel kan geven wat ze nodig heeft. Dan blijkt dat zij dat al gevoeld heeft, en al heeft besloten dat zij mij zal gaan behandelen. Een energetische behandeling. In het park. Hoe het universum het allemaal zo kan plannen… Wat een bijzondere heerlijkheid!

Het opruimen van mijn huis wordt inmiddels een stuk serieuzer, en daarbij ook gelijk weer moeilijker. Bedenkend dat ik een maand opzegtermijn heb, of ik het nou wel of niet kan betalen, geeft me de ruimte tot eind juli om afstand van mijn spullen te doen.

Ik merk dat ik energie krijg van de hele situatie. Eindelijk gaat er wat gebeuren! Geen idee waar het uit zal komen, maar over een maand is het in ieder geval heel anders dan nu. En anders vind ik altijd leuk.

Door de situatie worden dingen gelijk op scherp gezet. Het idee om behandelingen in het park te gaan geven, wordt serieus.

Die avond heb ik generale met mijn koor, en ik ben enorm geraakt door alle lieve reacties. Ik krijg tips, mag geld lenen, ik krijg eten dat al lang onaangeraakt in keukenkastjes staat, ik krijg klus-mogelijkheden aangeboden, ik krijg zelfs een twijfelend huwelijksaanzoek van iemand die huisloos is, en dan bij mij in kan trekken en de huur betalen! Iemand komt me opzoeken, en vind vlak bij mijn huis geld op de stoep. Ik ben niet thuis, en de vinder is ervan overtuigd dat het geld voor mij bestemd is, en stopt het bij mij in de brievenbus. Van een financieel verjaarscadeautje besluit ik aan een spirituele avond mee te doen, en ook hier krijg ik liefdevol mijn geld weer teruggestopt.

Het maakt me verlegen, en ik moet vechten tegen het schuldgevoel dat zij allemaal hard werken, en ik… tja, wat doe ik nu helemaal?

Het is een chaotische tijd, alles lijkt tegelijk te gebeuren op alle fronten. De behandeling van mijn collega heeft de energetische blokkade geraakt, en dat maakt veel oud zeer los. Een client blijkt nog een achterstallige betaling te hebben. Ondertussen boekt iemand mijn eerste behandeling in het park, kom ik erachter dat de naam van Shiatsu Time en mijn teksten niet de juiste lading meer dekken, word ik bij de workshop ‘focus on finance’ flink uit mijn voegen getrokken en uitgedaagd mijn waarde te onderkennen, en onderzoek ik spiritueel de oude wijsheid van bomen en walvissen. Alles beweegt op zijn grondvesten, alles is met elkaar verbonden, ik ben blij en verdrietig, vol vertrouwen en smekend om een richtlijn, ongeduldig en de rust zelve, voel me alleen en enorm gesteund.

Het lijkt alsof 2 werelden in mij elkaar leren kennen, de lang verborgen oude alwetende ziel, en de wat klungelige Andrea die nog steeds probeert de fijne kneepjes van dit aardse leven onder de knie te krijgen, en het meeste wat ze geleerd heeft nu weer af moet leren.

En dan ligt daar vandaag die blauwe envelop. Die envelop die ik laat liggen, want wie wil nou weten wat daarin zit.

Ik besluit dat een wandeling in het park, op zoek naar een mooie behandelplek beter op zijn plek is. Opgeladen teruggekomen en vol ideeen ruim ik mijn bureau op om aan de slag te gaan… eerst even die blauwe envelop maar….

Het blijkt de aankondiging van mijn teruggave te zijn van 2012… Ik kan weer een maand verder!!!!

Alles is bevroren…nou ja, veel van mij is bevroren: mijn frozen shoulder letterlijk, mijn spijsvertering wil maar niet echt op gang komen, mijn praktijk groeit al een half jaar niet meer, en overige inkomsten…ook bevroren.

Hmmm, hoe ga ik dit doorbreken?

Ik heb me het laatste half jaar vooral gericht op mijn gezondheid. Mijn frozen shoulder blijkt fysiek gezien zijn oorsprong te hebben in een slechte spijsvertering, emotioneel gezien ligt de oorzaak oa bij mijn grote verzet om niet hier in Nederland te willen zijn, spirituele oorzaken maken zich meestal pas na afloop bekend.

Vanuit fysiek blijkt dat door een slechte spijsvertering er teveel afvalstoffen in mijn lijf zitten die zich gaan vastzetten en goeie stoffen kunnen niet opgenomen worden. Mijn maag maakt te weinig maagzuur en de darmen kunnen vervolgens het eten niet goed meer verteren. Symbool voor wat ik eens te veel op mijn bordje kreeg om te verstouwen, en alles wat ik mentaal en emotioneel niet meer kon verwerken, blijkt zich nog steeds vast te hebben gezet in mijn spijsvertering.

Nu ook mijn praktijk en financiën tot stilstand zijn gekomen, wordt de boodschap steeds nijpender. Met mijn praktijk probeer is steeds meer buiten de gebaande paden te denken. Daarnaast pas ik me aan door te solliciteren naar werk waarvan ik niet meer dacht dat ik dat ooit nog zou doen, en word ook nog eens niet aangenomen. Tegenwoordig heeft men liever een basis diploma boekhouden dan 12 jaar praktijkervaring.

Ook in de thuiszorg, waar via internet veel om schoonmakers gevraagd wordt, en waar ik (natuurlijk) ook ervaring in heb, lijkt men niet op mij te wachten…

Als mensen vragen hoe het gaat, kan ik toch niet anders zeggen dan ‘goed!’ Spannend, dat wel, want wat gaat mijn huur van juli betalen, maar goed!

Ik geloof dat alles ergens toe leidt. Niks gebeurt voor niks.

En zo zat ik vanochtend op mijn mat te zitten, en realiseerde me dat inmiddels alles zo’n beetje bevroren is….

Iets in mij houdt de stroom tegen waarop het zo heerlijk toeven is. Die stroom die mij 6 maanden heeft meegenomen op mijn voettocht van Amsterdam naar Porto, en die ik hier in Nederland maar zo zelden terug kan vinden…

Ellendig verhaal, maar toch, wat ben ik nieuwsgierig, wat er komen gaat! Want er moet iets gebeuren, al is het maar dat ik anders over een maand op straat sta!

Dit laatste vind ik misschien nog wel het meest geruststellend, het idee weer vrij te zijn, vrij van huis en lasten, vrij in de buitenlucht, vrij van regels en plichten, en bovenal weg van 3hoog Amsterdam.

Ter voorbereiding ben ik langzaam afstand van spullen aan t doen. Veel heb ik al weggegeven voordat ik 3 jaar geleden op reis ging, maar de ‘moeilijkste spullen’ staan er nog. Zo lukte het me een jaar geleden nog niet om mijn foto albums weg te doen, en afgelopen weekend hebben ze allemaal hun weg naar de container gevonden! Het was uiteindelijk niet eens zo moeilijk. Het is meer het vastgezette idee dat het dom is, je hebt die foto’s toch niet voor niks gemaakt en ingeplakt?!?

Mooie herinnering voor later… Vast houden aan wat is geweest…

Dat heb ik alvast losgelaten!

Toch geloof ik dat ik nog wel eventjes in Amsterdam zal blijven, niet lang, maar wel nog eventjes. Ik zal mijn vrijheid ook hier weer vinden. Blijkbaar eet ik mentaal en emotioneel nog steeds de verkeerde dingen.

Wat kan ik dan doen op 3hoog Amsterdam? Schrijven! Hier mijn verhaal.

Wat als de cliënten mij niet weten te vinden? Ik ga ze zoeken! Letterlijk…op straat en in het park.

Het gaat gelijk borrelen:-)

En misschien durf ik dit alleen maar als de nood hoog is en mijn huur niet meer betaald kan worden…

Na een geweldige wandeling van 6 maanden van Amsterdam naar Portugal, kwam ik een jaar geleden terug in Nederland en wist niet wat me overkwam… wat een geweld aan geluid, drukte, stress, snelheid, stenen, beton en asfalt, auto’s, mensen afgesloten, in hun mobile verscholen, het overdreven aanbod in de winkels… het was alsof ik me in een science fiction film bevond… maar het was ‘gewoon’ de wereld die ik 6 maanden eerder uitgelopen was.

Een vriendin wilde een afspraak maken, en ik weet niet of ik al een agenda had, maar we zaten al gauw 3 weken vooruit te plannen. Ik raakte in paniek. Had al die tijd niet verder dan mijn volgende stap en mijn volgende rustplaats gekeken, verrast door wat ik onderweg tegenkwam en wie ik ontmoette, moest ik nu voor een leuke ontmoeting 3 weken vooruit boeken! Lachend en vol verbazing riep mijn vriendin uit: Nou, jij komt van ver weg!!! Waarop ik alleen maar kon denken: ik van ver weg? Je hebt geen idee hoe ver jullie hier zijn geraakt! Ver weg van het contact met de grond, contact met de tijdloosheid, contact met het onverwachte, contact met de stroom van het leven, contact met elkaar, contact met de taal van de natuur…

Ik sluit niet uit dat er een dag komt, waarop ik mijn huur op zeg, mijn rugzak pak en voor de laatste keer de deur hier achter me dicht trek.

Maar tot die tijd ga ik op zoek naar de stroom van het leven, de tijdloosheid, contact met de grond, het onverwachte, de taal van de natuur en natuurlijk de obstakels rondom mijn huis, 3hoog Amsterdam.

Als je even tijd hebt, wandel met me mee.