Eindelijk, mijn eenhoorn is aangekomen. Nieuwsgierig pak ik hem uit.

Ja, mooi.

Best mooi.

Maar hij doet me eigenlijk niks.

Wat had ik verwacht? Bovendien, de ‘achterkant’ is helemaal niet mooi.

Ietwat teleurgesteld zet ik hem weg en vergeet hem.

Een week later zit ik weer eens met m’n kop vol vragen, en besluit de unicorn er bij te pakken.

Zodra ik contact maak, begint het in mij te stromen. Ik voel een enorme liefde, een lichtheid, en ineens de verbinding met al die kinderen, al die kinderen voor wie deze eenhoorn bedoeld is. Het kind in mij, dat eindelijk weer mag zijn, het kind in mama, en het kind in al die kinderen die zo graag kind willen zijn…

Ik draai de unicorn om, en zie de beschadigde kant. Ook een kant van al die kinderen die zo graag kind willen zijn. Zo graag kind wilden zijn. De eenhoorn staat voor dromen, wensen, magie. Liefdevol en veilig. Dat wil ik de kinderen brengen.

Wat een prachtig krachtig beeldje is het nu.

Het is stil. Stil is het buiten. Stil is het in mij. Af en toe een tjilp buiten, een vliegtuig ver weg, hoog in de lucht. Oja, ik zag een buizerd vandaag. Op de aarde op een hoek waar ik met de auto langs reed. Bijzonder.

De eenhoorn staat voor me. Krachtig. Liefdevol. Niet meer iets om te negeren, of om aan voorbij te gaan.

Krachtig en liefdevol. Die combinatie ben ik aan het ontdekken. Onderzoeken. Ervaren. De ruggengraat in mij, die ik afgelopen tijd intens heb leren kennen. Ik mag gaan staan. Dat is alles wat ik hoef te doen. De rest komt vanzelf.

Dag Boom.

Dag meisje.

Wat een mooie dag hè Boom.

Ach ja, elke dag is zo mooi. Maar blij dat je er van geniet vandaag.

Ja, ik weet het Boom. En ik geniet ook eigenlijk wel de meeste dagen. Maar toch, het voelt anders vandaag.

Mooi dat je dat het opmerkt! Ja, er is heel wat veranderd. Je trilt nu een stuk lekkerder met ons mee Hahaha (bij elke hahaha die ik schrijf, hoor ik een lage bulderende lach).

Is dat het?

Vraag niet te veel. Voel maar. Voel maar.

Stilte

Het is zo lekker, als ik er de tijd voor neem, Boom.

Och och tijd, tijd, tijd. Altijd weer die tijd.

Ja, gek hè, maar als ik helemaal zonder de tijd zou leven, zou ik niks meer doen. Zou ik, ja, zou ik alleen maar zitten te zijn.

Hahaha, hoor wat je zegt! Ga dat dan gewoon ’s doen. Echt doen. Zitten te zijn Hahaha.

Oh, ik weet het, toch nog zoveel geprogrammeerd in mij, dat ik iets moet doen, dat ik moet bewegen, dat ik stappen te zetten heb, dat er een doel voor mij ligt, …

Ja, ja, dat laatste klopt. Klopt helemaal. En dat komt. Dat komt vanzelf. Laat het gebeuren. Stel je open, geef je over en het universum kan aan de gang.

Maar is het dan niet van belang dat ik in beweging kom?

Och meis, je hebt geen idee van de beweging in jou, om jou heen. Prima hoor, als je stappen zet, alles is goed. Wij springen er uiteindelijk op een passend moment in. Of nee, natuurlijk voor jou niet op een passend moment hahahaha, dan zou je nog kunnen denken dat je de touwtjes in handen hebt. En dat begin je nu wel te snappen, dat heb je niet! Hahaha. Oh heerlijk dit weer!

Je hebt er wel lol in hè Boom?

Oh zekers zekers! Laat dat je grootste les zijn, lach in dit leven, lach, lach, lach. Lach in het leven, je bent er maar even Hahaha!

Nou Boom, ’t is bijna of je me aan het uitlachen bent.

Och nee zeg, maar als je blieft, niet zo serieus! Geniet, geniet, geniet.

Oh zeker Boom, dat doe ik elke dag, zo blij met het paradijs waarin ik wonen mag.

Dat is alles, lieve kind, dat is alles. Je doet het goed meis, je doet het goed.

Dank Boom, fijn te horen.

Vertrouw en vertrouw, laat je meevoeren met het leven, met de ongeziene krachten, met alle mooie zielen om je heen.

Oh ja, die voel ik Boom, steeds meer, steeds krachtiger.

Geef je tijd, geef je aandacht, dat is wat er nodig is.

Ja gek hè, ik sluit me er toch vaak weer van af. Ergens zo’n drempel. Terwijl ik best wil, horen, luisteren, voelen, samen, …

Dat komt. Dat komt. Elke keer dat we samen zijn, zitten, hahahaha, nou ja, jij zit en ‘ik ben’ Haha, grapje, hou ik van, hmm goed (kuch) elke keer dat je naar me luistert, komen we een stapje verder, of nee, natuurlijk dichter bij! Och och, die taal van jullie… Maar we vinden elkaar wel op papier. Of eigenlijk, jij weet me te vinden. Mooi mooi mooi. Oh en eh, ga je je laatste tekst nog even posten?

Nee toch, wie zit…

…daar nou op te wachten?! Oké, gaan we weer terug naar het begin?

Nee Boom, nee, pffffft, ik beloof ik beloof ik beloof.

Fijn meisje, je begint je woorden ook al te herhalen. Dat is een goed teken Hahahaha.

Dank je wel Boom, fijn gesprek weer.

Graag gedaan meis, laat je blaadjes maar vallen.

Zal ik doen.

…

(na dit gesprek heb ik direct mijn vorige blog gepost 😉 )