Het bos in. Voor het eerst zonder telefoon.

Ik heb vaak gezegd, als mama er niet meer is, gaat mijn telefoon eruit. Stoere praat. De werkelijkheid net iets anders… nog steeds wel het verlangen.

In het bos komen al snel wat woorden in me op, “wat een gedoetje hier toch op aarde”. Ik ga op zoek naar mn schriftje om het op te schrijven. Zal je net zien, nooit eerder gebeurd, maar nu natuurlijk wel. Wel mijn schrift, geen pen. Nog een keer de hele tas door. Vreemd. Ga ik terug? Ik ben nog dicht bij huis. Het is wel een beetje veel van het goeie, geen mogelijkheid om te schrijven, en geen mobiel, dus daar kan ik mijn schrijfsels ook niet in kwijt.

Ik begin met teruglopen, en bedenk dan dat er voor mij als pelgrim altijd één regel bovenaan staat: Maakt niet uit wat er gebeurt, maar teruglopen is er niet bij.

Ik draai me weer om en loop verder. Open voor wat er wil gebeuren.

Onderweg realiseer ik me dat ik al mijn ideetjes en ‘binnenploppers’ effe niet kwijt kan, en alles onthouden geef ik snel op.

Even iets delen in een app groep, wat ik eerder vergeten ben, ik laat het gaan.

De ontmoetingen met Boom en de hazelworm, ontmoeting met vogel en met licht. Ik kan het nu niet vastleggen, niet delen, het is er allemaal alleen voor mij. Dat is wennen. Ik beleef het allemaal intens.

Mijn wandeling loopt op meerdere fronten anders dan andere keren. Een nieuw pad. Een eerste ontmoeting met een onbekende reusachtige en krachtige boom. Zijn wortels deels verhout, als enorme spierbundels verspreid boven de grond aan zijn voeten. Zijn stam enorm, sterk en strak. Ik vlei me er tegenaan en voel me opgenomen, gekoesterd en veilig. Wat een kerel!

Naast deze reus zie ik een klein onofficieel paadje dat door de struiken verdwijnt, waarachter ik het zonlicht zie schitteren. Als een Alice in Wonderland word ik naar het gat in de struiken gelokt, alsof ik door een poort loop, boom de poortwachter. Eenmaal door de poort sta ik midden in het paradijs. Niet meer, niet minder. Wat een wonder hier! Ik kijk vol verwondering om me heen, en zie de zon door het landschap spelen. Het is zo’n verrassing, midden in het bos dat ik inmiddels wel dacht te kennen.

Ik ga op een oude boomstam zitten. Het is overweldigend groen en licht, en zoveel variatie in kleur, variatie van verschillende bomen en planten. Hoe langer ik daar zit, hoe meer ik zie… een paarse bloem…3 jonge berken, 2 puberdennen, een groepje blauwe bessen struiken, nog een bloem, een witte, en nog 2, en daar nog één, oh daar ook, 2 roze, nog een witte, tussendoor af en toe een varen…. In de verte de grote bomen, die als beschermers een oogje in het zeil houden. Alles lijkt te spreken. Soms met elkaar, soms tegen mij. Als ik na een poosje iedereen bedank voor hun schoonheid, gastvrijheid en gezelligheid, antwoorden ze me om beurten met hun lachende blaadjes toe en spetteren het zonlicht om zich heen. Ze hebben me gehoord! Oh, wat zou ik dit nu graag delen. Delen met de wereld, ‘zie, het paradijs is werkelijk hier, hier op aarde!!!’. Geen pen, geen camera, ik slurp alles in me op. Het is blijkbaar nu speciaal voor mij.

In mijn hoofd het lied waarmee Israël mee deed aan het songfestival, “New day will rise”. Ik kan het niet delen, omdat velen er een verhaal bij hebben, en het alleen maar meer verdeeldheid zal brengen. Wat ik zie, is een mooi mens, ik hoor een krachtige stem en woorden die mijn hart raken. De klanken zitten in mijn hoofd, en ik droom bij het idee dat iedereen, wie dan ook, waar ook vandaan, dit lied samen zingt, vanuit het hart. Dan hoef ik mijn paradijs van vandaag niet via foto’s te delen. We zouden er met zijn allen midden in zitten. Het paradijs. En het is er al, echt waar!