Vanuit de kerk gezien is de mens schuldig. God is een boze man waarvoor de mensen hun zonden opbiechten. Ze krijgen boetedoening waarna God hen zal vergeven.

~~~~~~~~~~~~

Ik ben God, en ik vergeef mijzelf omdat de liefde voor mij oneindig groot is.

~~~~~~~~~~~~

Ik werd afgelopen week enorm geraakt door het verhaal van een man. Vader van 2 jonge kinderen, zielsgelukkig met zijn vrouw. Hij veroorzaakt een auto ongeluk waarbij zijn vrouw en 1 zoontje om het leven komen. Zijn schuldgevoel is enorm, maar door de Liefde, die nog groter blijkt te zijn, lukt het hem om zonder schuldgevoelens zijn andere zoon op te zien groeien.

Wanneer hij zelf na het ongeluk meer dood dan levend is, heeft hij een bijna dood ervaring, realiseert zich wat er gebeurd is, en wil dan ook niet terug naar het leven. Echter zijn inmiddels overleden vrouw laat hem weten dat alles goed is, dat alles ‘volgens plan’ verloopt, en dat hij terug moet, om voor zijn andere zoon te zorgen. Het lukt de man om uiteindelijk, na een indrukwekkend proces, zonder schuldgevoel, vader voor zijn zoon te zijn.

Twee dingen raken me in dit verhaal, het los kunnen laten van een immens schuldgevoel, en dat alles ‘volgens plan’ verloopt.

In deze situatie blijkt dat de vader door deze ervaring de kans krijgt om ervaringen uit zijn eigen jeugd onder ogen te zien en te helen. 

Zoiets verzin je niet van te voren.

Ik moet nu denken aan het overlijden van Barbara, mijn oudste zus. Als ik het destijds terug had kunnen draaien zou ik het direct doen. Inmiddels ben ik heel dankbaar dat ik het heb meegemaakt, omdat het me zoveel heeft gebracht. Door haar dood ben ik intens van het leven gaan genieten, heb ik een bijzonder contact met haar gekregen en zou ik nu niet zijn wie ik ben.

Steeds meer probeer ik de regie los te laten over mijn leven, en ‘het’ uit handen te geven. Het leven trekt zijn eigen plan, waar mijn fantasie te kort schiet.

‘Uw wil geschiede’ komt af en toe met z’n hoofd om de hoek kijken. Brrrr, zitten nog wel wat gevoelige kerkelijke randjes aan… Alsof ‘HIJ’ ‘het’ voor het zeggen heeft.

Is natuurlijk niet zo. Want ik ben Hij 🙂 Ik ben God.

Jij ook!

De kerk, die God buiten ons geplaatst heeft, heeft ook dat schuldgevoel in ons geplant, realiseer ik me nu.

Bizar… God, strenge man voor wie mensen nietig zijn, eigenlijk niks voorstellen, nooit goed genoeg, tenzij we onszelf wegcijferen, ons niet laten zien, ja en amen zeggen. En toch worden we verantwoordelijk gesteld voor onze daden. Hoe kunnen we die verantwoordelijkheid dragen als we God niet zijn?

Oké, dus ik ben God en ik draag verantwoordelijkheid voor mijn daden. Als ik die daden uit liefde doe, kan ik nog steeds best wel fouten maken. Ik draag de consequenties hiervan en leer ervan. Dat is leven.

Waar kan ik die schuld dan nog inpassen? Waarom raakt die schuld in dit verhaal van deze vader mij zo diep?

“Door mijn schuld, door mijn schuld, door mijn grote schuld…’ Het zit er als een mantra goed in geprent.

Het niet goed doen. Het nooit goed doen, zonder te snappen waarom.

Alcohol is voor mij lang een middel geweest om over schuld en schaamte heen te stappen. Die verdwenen vervolgens in een plas water en ik voelde me vrij.

Hetzelfde vrij had ik ook toen ik wandelde van Amsterdam naar Portugal.

Inmiddels heb ik veel van ‘mijn vrij’ terug ont-dekt, na mijn wandeltocht zonder alcohol.

En toch, dit verhaal van deze vader, raakt ergens diep in mij.

Ja, mijn leven is vrij en veilig. In mijn bubbel. Het voelt als tijd om weer naar buiten te stappen, de wijde wereld in. Op zoek naar werk. Fouten maken. Brrrrr. Zonder oordeel. Vanuit nieuwsgierigheid. Nieuwsgierig en leergierig. Zonder ‘het benodigde papiertje’ de juiste plek vinden. Gewoon om wie ik ben en wat ik kan.

En daar komt God met zijn plan weer om de hoek kijken. De plek waar ik graag zou willen werken, waar volgens mij de kinderen van ‘mijn dromen’ zitten, waar ik genoeg ervaring voor heb, waar ik energie van krijg, waar ik de kinderen hoor roepen, op die plek vragen ze om het papiertje dat ik niet heb.

Ik laat de regie los, en vraag God om de juiste plek, ik vraag om de kinderen waar ik iets voor kan betekenen. En laat los. Vertrouwen.

Ik ben God, dus het zal wel goed komen 😉

Dag Boom, waarom zijn mensen vergeten dat ze natuur zijn? Dat we allemaal aarde zijn? Ik heb zoveel vragen. Zou zo graag de mensen door mijn ogen laten kijken.

Dag meisje Sofie, dat klinkt mooi. Dat kan allemaal.

Het klinkt wat oubollig maar zo is het wel hè, “uit as zijt gij gekomen, en tot as zult gij wederkeren”. Wij ZIJN aarde, we zijn niet anders toch, Boom?

Mooi meisje, mooi.

Maar zo zien de mensen het niet. De mensen denken dat ze los zijn van de aarde.

Ach ja, hahaha. En wat maakt jou zo druk daarover?

Dat het niet klopt. Dat de wereld zo mooi is, en dat we er zo ver van weg zijn geraakt.

En jouw drukmaken, wat doet dat?

Stilte. Mijn drukmaken heeft natuurlijk geen effect, bedenk ik me…. En oeps, ja, daarachter zit het oordeel. Oh, hoe gniepig weer!

Mooie meisje, mooi. Wat gaan we doen? Of eigenlijk, wat doen we al?

Schrijven. Praten en schrijven, dat is het hè Boom?

Juist meisje Sofie, dat is het. Laat de uitkomst los en schrijf. We zijn al een eind op weg.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Dag Boom.

Dag meisje.

Ik heb geen zin in de schuur. Gek, want de sfeer is daar voor schrijven zoveel fijner. Maar ik ben even klaar met de kou.

De kou?

Ja, de kou.

Waarom maak je het dan niet warm?

Dat kost zoveel.

Hmmmm.

Zou ’t gewoon moeten doen hè?

Moeten hoeft er niks. En je kan best in je eigen huisje zitten schrijven. Maar laat dat ‘kosten’ en ‘duur’ en ‘zuinig’ nou ’s zitten.

Ja Boom. Ik ben wel heel goed in zuinig.

Zeg dat wel, van alle kanten!

Hoe is dat bij jullie, als het koud is, of juist lange tijd droog?

Oh, we passen ons aan, aan de omstandigheden. We werken minimaal als het erg koud is, en we laten onze bladeren of vruchten eerder vallen als het lang droog is. Maarrrrrr, we ervaren nóóit te kort! We nemen wat er is.