Vandaag 1e kerstdag. Ik heb me voorgenomen de komende 13 dagen, elke dag met pen en papier te gaan zitten.  
Dat er iets mag openbarsten, mag gaan groeien, mag gaan bloeien. Ik stel me open en beschikbaar voor hetgeen gezien, gehoord wil worden. In dienst van het hogere, om in mijn kracht groots te gaan staan.

Dag Boom, ik voel je in mijn rug. Alsof je in beweging komt, na stil te hebben gewacht.

Dag meisje, ja, ik denk dat je er nu wel klaar voor bent. Goed om eerst je eigen dingen aan het papier toe te vertrouwen. Dan is er nu ruimte voor míjn woorden.

Wonderlijk hoor, Boom, dat verschil. Verschil in eigen woorden, die ik ook maar door krijg…

Hohohoho!!! Máár doorkrijg! Zo praten we niet hier. Alles is heilig. Elk woord dat doorgegeven wordt is een woord van God.

Ik schrik.

Och meisje ja, laat ik ineens het woord God vallen. Dat snap ik, dat dat je overvalt. Als het ineens zo op papier staat. 
En toch weet je ervan en gebruik je hetzelfde idee. Al vermijd je het God te noemen.

Ja, ik noem het de Bron, Het Licht, De Liefde, de Grote Geest, dat waar ik een Vonk van ben. Een Splinter. Maar God is nog zo bezoedeld. Het kan zo makkelijk verkeerd begrepen worden. Of anders geïnterpreteerd.

En daarom zijn we vandaag ook weer hier. Samen. Jij en ik. Om het woord God weer te mogen proeven, de schoonheid van al het leven.

Boom, hoe komt het toch dat ik het zo spannend vind om dit weer in  de wereld neer te zetten?

Weet je nog meisje, dat je eens als puber punkie het motto had, alle taboes te willen doorbreken? Hahaha die heb ik onthouden! 
Geeft niks joh, een beetje spannend. Je zal er veel lucht mee opklaren. Niet alleen voor jezelf. En eh, wat schreef je vandaag boven aan je blaadje? 
Ja, we zijn weer goed op elkaar afgestemd vandaag. 
Meisje, je bent nog zo bang om gezien te worden. Werkelijk gezien, zoals je bent.
Weet je dat kruis, dat uit de oude doos van je moeder, dat wil je zo graag dragen. Waarom doe je dat niet? 

Poeh…zucht…tranen.

Ja, voel je nu? Jij weet als geen ander dat dit kruis niets met Jezus te maken heeft. Dan ben je eerst dus bang dat je geassocieerd wordt met Jezus. Mijn hemel, hoe mooi om geassocieerd te worden met deze prachtige energie! En daarbij is het kruis voor jou veeleer een teken waarbij de hemel met de aarde wordt verbonden en alle horizontale verbintenissen. Hoe zeg je dit zo mooi?

Voor mij is het kruis een teken van verzoening, waarbij hemel en aarde en de vier windrichtingen worden verbonden. De betekenis die het vóór het christendom nog had.

Meisje meisje, laat het de wereld zien! Wees zo groot als dat je bent!

Ho Boom, nou ga je echt even te ver voor mij. Ik snap het, ik zie het, maar ik poep in m’n broek.

Meisje lief, ik hoor je mantra’s en gebeden elke dag. Op die momenten ben je er zo van overtuigd dat je dit wil. Laat je nu verrassen meisje, dit is het. Dit is waar je naar verlangt. Dit is vrijheid. Dit is mogen zijn wie je bent.

Stilte.

Och och och.      
Begrijp je dat als je nog zoveel overtuigingen, of beter gezegd angsten hebt, dat dat onze gesprekken in de weg staat? Ja, wij gaan ons verhaal vertellen. Maar eerst mag jouw verhaal gehoord. Eerst mag jij vrij. Dàn zal je ons verhaal horen.      
En laat ik je dit vast vertellen, wij zijn vrij. Het is net alsof de mensen ons niet willen horen, omdat het ze confronteert. Confronteert met hun eigen onvrijheid. Of ze kunnen het niet horen, omdat ze de vrijheid niet kennen, niet herkennen.     
Dus ja, wij zijn er bij gebaat dat jullie vrij zijn. Vrij van zoveel aannames, van doorgegeven bizarre kennis, vrij van het denken, vrij om te zijn.    
En ja, je gaat dit weer publiceren! Neem de mensen met je mee. Niet wachten op het juiste moment. Dat is er niet. En ik ben geduldig hoor, maar als ik dorst heb en het regent, begin ik met drinken, snap je?     
Probeer hier nu niet te veel over na te denken meisje Sofie. Zucht maar een keer diep en weet waar je om gevraagd hebt. 
Wees dankbaar. Dat is alvast een grote bomenles. Wij zijn dankbaar, dankbaar voor alles en elk moment. Want alles, alles maakt dat we zijn wie we zijn, en dat zijn we graag hahahaha.      
Het is goed meisje, ik spreek je morgen weer.

Met een brede glimlach trekt boom zich weer terug in de stilte.

Mijn hemel, wat heb ik over mezelf uitgeroepen?!

Vertrouwen.

Mijn schrijfplek is in de schuur. Koud nu wel. Afgelopen weken was er elke keer wel weer iets anders te doen, dan schrijven in een koude schuur. Maar het schrijven trekt en duwt in mij. Er wil geschreven worden. Al weet ik niet wat.

Dat weet ik bij geen één verhaal. Ik heb dan een sterke drang van binnenuit, dat er geschreven wil worden. Ik ga zitten, met pen en papier, en het verhaal rolt eruit. Daar heb ik verder weinig invloed op.

Vandaag is het net anders. Niet een sterke drang, maar een vriendelijke uitnodiging om naar de schuur te gaan. Met pen en papier, en een dikke warme trui.

De vraag die al een poosje in mij rond zingt schrijf ik bovenaan mijn witte blad.

Wat heb ik te doen in ’t schrijven?

Ik word me bewust van Boom achter de schuur.

Dag Boom.

Dag meisje. Fijn dat je er weer bent.

Ja, ik vind het ook fijn. Ik weet niet waarom ik het elke keer zo lang laat duren.

Geeft niet, je bent er nu toch? Laat het.

Oja, zo kan het ook.

Ja, je maakt je zo druk om dingen. Dingen die al weer achter ons liggen. Nou ja, beter gezegd, dingen die op een plek zijn gekomen waar je ze mag laten. Weet je dat je elk moment opnieuw kan kiezen? Dat is in het moment leven. Je kiest er nu voor om te schrijven. Het is 12 graden in je schuur, en toch heb je het niet zo koud als dat je in je hoofd vooraf had bedacht. Gewoon omdat je hebt gekozen voor het verhaal dat je vandaag in de schuur wil schrijven. Als je nu ook nog los laat wat je wil schrijven, dan hebben we het goed samen :-). Maar dat laatste lukt je wel, zeker als je met mij in gesprek gaat. Want wie kan er nou bedenken wat ik zal gaan zeggen, hahahahaha! Niet zo streng meisje. Je doet het goed.

Het verrast me zo Boom, dat je zo vrolijk bent, en nee, ik had nooit kunnen bedenken dat je regelmatig zo zou schaterlachen.

Ach jullie mensen zijn vaak wel zwaar op de hand hoor. Zeker vergeleken met ons bomen. Waarom zouden wij niet schaterlachen?

Grappig, maar schaterlachen voel ik in mijn buik, en ervaar ik als heel beweeglijk. Ik denk omdat jullie zo stijf staan, dat ik schaterlachen niet met jullie fysieke verschijning in verband breng.

Tja, weer een beperkte gedachte van mens. Eigenlijk een beetje zelfingenomen als ik heel eerlijk ben. Maar geeft niks meisje. We zijn hier nu om wat dingen aan het licht te brengen. Ik ben reuze blij met jou openheid en bereidheid om naar ons te luisteren. Werkelijk te luisteren. Het is mooi dat je me kan horen schaterlachen. En waarom zouden we niet? Het leven is mooi, nietwaar?

Ehm, daar denken veel mensen toch wel anders over.

Oké, maar wat vind jij?

Ja, ik vind het leven ook mooi. Zeker als ik zo met jou in gesprek ben. Of met anderen. Wanneer ik die verbondenheid voel, dat we samen één. Allemaal anders, en tegelijk met elkaar verbonden.

En dat is het meisje. Dat is het. En laten wij bomen dat nou altijd voelen, of liever gezegd, ervaren. Dat is het leven. Dat is vrijheid. En weet je, leven mag vrijheid zijn. Ik zal niet zeggen, leven is vrijheid, want dan haken de lezers af. Maar leven mag vrijheid zijn. Probeer daar maar eens een poosje mee te zijn. Kijken wat dat met je doet.

Ik merk dat mijn hart een sprongetje maakt, en dat er van binnen iets gaat kriebelen. Tegelijk weet ik dat ik straks weer ‘moeilijk’ ga zitten doen over allerlei praktische levens zaken.

Mooi mooi mooi. Heel mooi. Ik denk dat ik de goeie woorden voor je heb gevonden. Het leven mag vrijheid zijn. Och meisje, er wacht je zoveel moois op deze ontdekkingsreis!

Stilte, ik ben in gedachte.

UH UUH!!! Natuurlijk breng je dit verhaal online!!! Ik hoorde je wel denken en sputteren hoor! We praten hier met elkaar om de wereld met ons mee te nemen. Ik wil gehoord worden, en daarin heb ik jou nodig! Jij WEET dat leven vrijheid is, en dat krijgt alleen betekenis als we de wereld op de hoogte brengen. Je begon vandaag met de vraag, wat je toch te doen hebt met schrijven.
Dit. Dit meisje. Dit.

Stilte. In mij protesteert er van alles op de plekken waar het zojuist nog kriebelde.

Precies dit, zegt Boom, en sluit zijn ogen met een tevreden glimlach.